Του Βασίλη Παπαγεωργίου

Στις 18 Ιουνίου ξεκινά μια θεματική έκθεση –με άξονες την ιστορία του νοσοκομείου- που περιλαμβάνει ζωγραφική- γλυπτική-video art και κατασκευές και οι οποίες θα παρουσιαστούν στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου Σωτηρία, στο αμφιθέατρο καθώς και σε ένα νεοκλασικό κτήριο του 1915 που έχει δοθεί γι’ αυτόν το σκοπό. Συνδιοργανωτής αυτού του σχεδίου είναι η Α.Σ.Κ.Τ, από την οποία συμμετέχουν πλήθος διδασκόντων αλλά και φοιτητών της, ενώ στα πλαίσια του σχεδίου έχουν συγκροτηθεί ποικίλες ομάδες εργασίας από εικαστικούς. 

Η τέχνη μέσα στο νοσοκομείο αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα προγράμματα εφαρμογής των εικαστικών τεχνών σε δημόσιους χώρους. Ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό χώρο η τέχνη –με διαφόρους τρόπους- έχει εισέλθει στα νοσοκομεία. 

Όμως η έκθεση στο νοσοκομείο Η Σωτηρία δεν είναι απλά μια εικαστική παρουσίαση στους ευαίσθητους χώρους ενός νοσοκομείου. Ο χώρος του νοσοκομείου Σωτηρία αποτελεί ένα φορτισμένο ιστορικά χώρο στον οποίο ξετυλίχθηκαν πολλές ιστορίες. 

Αποτελεί το πρώτο ελληνικό λαϊκό σανατόριο (1903) που δημιουργείται ως αποτέλεσμα της φιλανθρωπικής αντίληψης του 19ου αιώνα. Θα λειτουργήσει, για μισό αιώνα, ως ένας χώρος εγκλεισμού –ακούσιου ή εκούσιου- για τους ασθενείς της φυματίωσης. 

Υπήρξε, μια χαρακτηριστική περίπτωση ενός ετερότοπου, δηλαδή  ένας χώρου στον οποίο η κοινωνία απομόνωνε κάποια ειδική κατηγορία ατόμων που βρισκόταν –κατ’ αυτή- σε μια κατάσταση κρίσης. Την περίοδο της κατοχής η Σωτηρία συνδέεται –για άλλη μια φορά- με την ιστορία του τόπου μέσα από τις εκτελέσεις αγωνιστών και αποδράσεις κρατουμένων. 

Η ιστορική σημασία του νοσοκομείου ως χώρου αντίστασης την περίοδο της κατοχής και εκτέλεσης πατριωτών αποτελεί έναν άλλο άξονα. 

Ο χώρος αυτός είναι, ταυτόχρονα, μουσειακός αλλά και χώρος κοινωνικός που έχει κάποιο πρακτικό σκοπό ακόμα και σήμερα, αφού λειτουργεί ως ένα γενικό νοσοκομείο. Το κοινό αυτής της έκθεσης δεν είναι μόνο φιλότεχνοι αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς καθώς και το προσωπικό του νοσοκομείου.    

Το εικαστικό σχέδιο που θα πραγματοποιηθεί το χρονικό διάστημα Ιουνίου-Οκτωβρίου 2010 στους χώρους του νοσοκομείου Η Σωτηρία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εικαστικά project που έχουν πραγματοποιηθεί στη χώρα μας. 

Στη –σχεδόν- τετράμηνη διάρκεια του γεγονότος θα υπάρξει ένα παράλληλο πρόγραμμα στα πλαίσια του οποίου θα πραγματοποιηθούν διάφορα συνέδρια για την αρχιτεκτονική σημασία του χώρου, εικαστικά events και μουσικές εκδηλώσεις. 

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: 

Αγαθοπούλου Άρτεμις, Αγοργιανίτη Αθηνά, Αδάμης Μιχάλης, Αητινίδης Γιάννης, Αθανασίου Κατερίνα, Αλεξανδρίδου Σοφία, Αλιγιζάκη Μαριλένα, Αναστασιάδου Ράνια, Ανδρέου Κώστας, Αντωνόπουλος Άγγελος, Αρβανίτης Zαχαρίας, Αριστοτέλους Μαρία, Αργυρού Μιχάλης, Αυγητίδου Αγγελική, Βαλαβανίδης Γιάννης, Βαλσαμάκη Χρύσα, Βαρβέρη Έρση, Βικεντίου Τέλλος, Βλασταράς Βασίλης, Βλασταράς Φάνης, Βλατή Πολυάννα, Βούτος Χαράλαμπος, Βρεττός Καίσαρας, Γαβριήλ Παρασκευή, Γαΐτης Γιάννης, Γιαννακοπούλου Εύα, Γκουτζιούλη Κατερίνα, Γλύκα Μαρία, Γούλα Ευαγγελία, Γρηγοριάδου Σοφία, Δασκαλάκης-Λαιμός Εμμανουήλ, Δημακοπούλου Τζίνα, Δημοπούλου Κρήνη, Δημοπούλου Δήμητρα, Δημητρέας Βαγγέλης, Δίγκα Kλεοπάτρα, Δουργουνάκη Χρύσα, Ευαγγελίδου Όλγα, Ευσταθιάδη Αναστασία, Ευθυμίου Τζίμμης, Hλίας Χρήστος, Θεοδωρακάτου Μικαέλα, Θεοφίλης Χρήστος, Θεοδωρόπουλος Άγγελος, Iglesias Barrios Noemi, Ιγγλέση Μάριον, Ιωάννου Σταύρος, Καββαδία Μαριάννα, Κακλαμάνος Αλέξανδρος, Καλλέργη Φωτεινή, Καραθάνου Μαρία, Κατζουράκης Κυριάκος, Κατσιβελάκης Βασίλης, Καραμπελά Αθανασία, Καρβούνη Βικτωρία, Κάτκόβα Γιελένα Ανατολίεβνα, Kόγκα Ανθούλα-Κελαϊδής Βασίλης, Κεσσανλής Νίκος, Κιουπκιολής Αλέξανδρος, Kιουρτσόγλου Λευτέρης, Κλιάφα – Σάκκουλα Πέγκυ, Κονδύλη Μίνα, Κονταρίνη Κατερίνα, Κοτσώνη Ελσα, Κουνέλης Γιάννης, Κράλλης Άγγελος, Κροντήρη Αφροδίτη, Κύρκου Ευδοκία, Κωστής (Τριανταφύλλου), Λιουδάκης Βαγγέλης, Λαλές Κώστας, Λουκίδης Λουκάς, Μάνθου Βερινία, Μark Rilène, Μήλιος Γιώργος, Μιχαλακοπούλου Αντιγόνη, Μπερούτσος Θανάσης, Μπορουτζή Στέλλα, Μπότσογλου Χρόνης, Μπουρίτη Αιμιλία, Μυλωνάκης Γιάννης, Νεοφύτου Γιάννα, Νησιρίου Δέσποινα, Νικολαΐδης Ανδρέας, Νικηφορακη Μαρια, Ξανθοπούλου Μυρτώ, Ομάδα Δημιουργικής Κίνησης, Παπαζήση Κατερίνα, Παπαγεωργίου Βασίλης, Πασχαλίδου Κατερίνα, Παπαδημητρίου Μαρία, Πατερίμου Νότα, Παπαϊωάννου Έφη, Παπανικολάου Πειρουνίδου Ελένη, Πέτροβα Μαργαρίτα, Πλαχούρηs Απόστολος, Πολίτη Δήμητρα, Πολυχρονιάδης Ηλίας, Πράσινος Μάριος, Πρίφτη Ελένη, Ρενιέρη Ευη, Ρεντούμης Δημήτρης, Σαραντοπούλου Αλέξια, Σαρματζή Μαρίνα, Σεβαστάκης Δημήτρης, Σιάμκουρη Μάγδα, Σινιόρογλου Ιωάννης, Sitorengo Andreas, Σκαλκώτος Δημήτριος, Σκανδάλη Δήμητρα, Σουμή Ελένη, Σπανού Χριστίνα, Σπηλιώπουλος Μάριος, Σταθά Αγγελική, Σταθόπουλος Νίκος, Στρατηγού Μαργαρίτα, Τζελεπάκη Μαρία-Τερέζα, Τηλιγάδης Κων/νος, Τσαλαματά Βασιλική, Τσακουμάκου Χριστίνα-Νίκη, Τσεριώνης Γεώργιος, Τσιαντζής Δημήτρης, Χακίμ Ντόρις, Χαραλαμπόπουλος Σπύρος Κλείτορας, Χαραλάμπους Πάνος, Χαρονίτου Αριστέα, Χατζηκωσταντής Νίκος, Χατζησάββα Ερατώ, Χειμωνίδης Στέλιος, Christoforou John. 

Επιμέλεια: Παναγιώτης Σ.Παπαδόπουλος. 

Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο

Διάρκεια Εκθεσης 18 Ιουνίου-3 Οκτωβρίου

Τετάρτη-Κυριακή 11:00 -14:00


Tρίτη-Παρασκευή 18:00-21:00


Γ.Ν.Ν.Θ.Α “η ΣΩΤΗΡΙΑ”

…και ας κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα απο τη ζοφερή δημοσιότητα που απολαμβάνει η χώρα μας το τελευταίο διάστημα, για να αναφέρουμε μια ευχάριστη γελοιογραφοκεντρική είδηση:

Το Διεθνές Φεστιβάλ της Αmadora ( η πιό σημαντική διοργάνωση στην Πορτογαλία) στα πλαίσια των εκδηλώσεών του, τιμάει κάθε χρόνο έναν Πορτογάλο κι έναν διεθνή σκιτσογράφο (στο παρελθόν έχουν τιμηθεί οι Mikhail Zlatkovsky, Stane Jagodic, Agim Sulaj,Sciammarella, Ermengol, Nani Mosquera, 

Omar Turcios, Jan Eliot, Brito, Louis Hellman κλπ).

Ειδικά φέτος, που γιορτάζονται τα 100 χρόνια της Πορτογαλικής ανεξάρτησίας, οι υπεύθυνοι της έκθεσης αποφάσισαν να τιμήσουν έναν Ελληνα (της αρχαιότερης δημοκρατίας στον κόσμο) κι έναν Γάλλο (της πρώτης σύγχρονης δημοκρατίας).  

Ο  Έλληνας θα είναι ο αναγνωρισμένος συνάδελφος Βαγγέλης Παυλίδης, και ο Γάλλος ο γνωστός μας Plantu.

Oι τιμώμενοι θα εκθέσουν 20-25 έργα έκαστος.

Οι εκδηλώσεις αυτές θα γίνουν στο τέλος των δυο εβδομάδων του Φεστιβάλ της Amadora, στις 29, 30, 31 Οχτώβρη 2010

Oh, yes, not all Greek-related news are bleak! At least where cartooning is concerned, we

are lucky to enjoy some good news once in a while:

The  International Festival of Amadora Comics (the most important comics festival in Portugal) honors every year  a foreign artist  (among them Mikhail Zlatkovsky, Stane Jagodic, Agim Sulaj, Sciammarella, Ermengol, Nani Mosquera, Omar Turcios, Jan Eliot, Brito, Louis Hellman etc.) and a Portuguese artist, following the theme of each year. This year, the Festival celebrates the centenary of the republic in Portugal, so they decided to honor a Greek artist (the first republic in history) and a French artist  (the first republic of the modern age).

 The Greek artist will be the well known Vagelis Pavlidis, and the French will be Plantu.

Each artist will exhibit 20-25 original artworks.

The artists will be present during the second weekend of the Festival (weekend of 29/30/31 October)

Πόσο “καλή” και “ωραία” μπορεί να είναι η Τέχνη όταν έχει να κάνει με τον πόλεμο;

Πόσο πετυχημένο θεωρείται ένα σκίτσο αν τελικά δεν ενοχλεί;

Ποιός είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη και η δύναμη του διαδυκτίου στο νέο, επικοινωνιακό τοπίο;

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που τέθηκαν στη συνάντηση που είχαν σκιτσογράφοι της Λέσχης μας με το βραζιλιάνο Carlos Latuff, ο οποίος ήρθε στην Αθήνα, καλεσμένος από το Resistance Festival, που διοργανώθηκε προσφάτως στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο.

Η θέση του στα πράγματα είναι σαφής όπως και το πάθος με το οποίο την υποστηρίζει. Η συζήτηση μαζί του λειτούργησε ως καθρέφτης που έδειξε τις αδυναμίες του ελληνικού σκιτσογραφικού τοπίου. Εσωστρέφεια, τοπικισμός και καχυποψία σε σχέση με τα θέματα αλλά και τα νέα μέσα.

Τα πράγματα αλλάζουν. Η Ελλάδα έγινε μέρος των διεθνών εξελίξεων έστω και με οδυνηρό τρόπο. Ο Latuff θεωρεί ότι η εικόνα έχει δύναμη και ότι δουλειά το σκιτσογράφου είναι να αποσαφηνίζει και να κάνει ξεκάθαρο το “μη – ορατό “ στον κόσμο.

Έμεινε έκπληκτος με την ποιότητα του έργου των ελλήνων συναδέλφων και έδειξε ιδιαίτερη προτίμηση στα έργα των Ζερβού, Κουντούρη, Καλαιτζή, Παπαγεωργίου και Στάθη.

Carlos Latuff met with greek cartoonists on his presence in Athens due to his participation at the Resistance Festival, held on the 17-19 of June 2010.

Ο Γιάννης Καλαιτζής σχεδιάζει τον Carloς Latuff στο… μάρμαρο, ως γνήσιος Έλλην!

Ο βραζιλιάνος σκιτσογράφος ανταπέδωσε με το ίδιο νόμισμα!

Kalaitzis Yiannis scketches Latuff on marble! The brazilian cartoonists payed back the favour proving that not only Greeks know how to make masterpieces out of stone!

Latuff on action! The same goes for Derveniotis Spiros and Koundouris Michael, sitting next to him.

Carlos Latuff, Kalaitzis Yiannis, a bit of Zervos Petros and Derveniotis Spiros as well!

Kalaitzis scketching. Latuff, Tzaboura, Maragos, Anastasiou, Zervos,Papageorgiou ( cartoonists ) and  Tavris Nikos ( journalist ) watching in delirio!!!

Ξεκίνησε η αποστολή των ελλήνων σκιτσογράφων, με προορισμό το λιμάνι των Χανιών.Σκοπός των ακτιβιστών της τέχνης της γελοιογραφίας είναι η παρουσία τους στα εγκαίνια έκθεσης της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων, στο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου, στους Αγίους Πάντες Αποκόρωνα Χανίων.

Πότε ; To Σάββατο 12 Ιουνίου, 19:00 μμ.

Πρόσκληση σε γάμο

Έλεγχος ταυτοτήτων και ερμηνεία συμπεριφορών

–ΠΑΝΩ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΑ Η ΝΥΦΗ –ΤΑ ΔΥΟ ΣΥΓΓΕΝΟΛΟΓΙΑ

–Ο ΜΠΟΣΤΕΙΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ –ΤΑ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΑΟΡΑΤΩΣ ΣΤΕΦΑΝΑ

–Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΨΑΛΤΗΣ –ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΝΤΗΛΑΝΑΦΤΗ

–Η ΕΓΚΥΟΣ ΧΗΡΑ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ –ΟΙ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΕΣ

–Ο ΠΑΝΔΡΟΛΟΓΟΣ

Τριανταδύο χρόνια κουβαλάω στα χαρτιά μου την καρτ-ποστάλ με τη γελοιογραφία του Γιάννη Ανδρεαδάκη. Έσπευσα να την προμηθευτώ μόλις την  κυκλοφόρησε ο Δήμος Ηρακλείου το 1978 στη σειρά «Το Ηράκλειο όπως το βλέπουν συμπολίτες ζωγράφοι». Ισόχρονη είναι και η επιθυμία μου να την υπομνηματίσω εν είδει εκτεταμένης λεζάντας. Σκεφτόμουν να προσθέσω τα δικά μου –πολλά λόγια- σε μια γελοιογραφία «χωρίς λόγια».

Είχα από την πρώτη στιγμή την περιέργεια να προσπαθήσω να κάνω μια λεπτομερειακή εξέταση των μερών του επίμαχου σκιτσαρίσματος. Να δω στη μικροκλίμακα ένα-ένα τα πρόσωπα, τις μεταξύ τους σχέσεις και τη στάση τους απέναντι στο κεντρικό γεγονός. Ύστερα με είλκυσε η ικανότητα του καλλιτέχνη να μετατρέψει μια κοινότοπη και βαρετή σκηνή ενός γάμου σε εικόνα πολυεπίπεδης ανάγνωσης. Ο Ανδρεαδάκης απογυμνώνει την τελετή από τα θρησκευτικά της συμφραζόμενα. Της δίνει εντελώς συμβατικές διαστάσεις στήνοντάς την σαν  σκηνικό θεατρικής παράστασης. Κινεί τα πρόσωπα  έξω από τους τελετουργικούς  ρυθμούς και τα αποξενώνει από τον περιβάλλοντα χώρο, καταργώντας το φόντο των εικονισμάτων και ότι άλλο θα παρέπεμπε σε εσωτερικό ναού. Όλος ο κόσμος λουσμένος στο αίθριο φως, στριμώχνεται για να ποζάρει μπρος στο φακό, που φαίνεται να ’ναι τοποθετημένος πίσω από την πλάτη του ιερέα. Εξάλλου οι επιφορτισμένοι  να τελέσουν  το υποτιθέμενο μυστήριο –παπάς, ψάλτης και καντηλανάφτης- περί άλλα τυρβάζουν. Ο παπάς, με κοτσιδάκι και αυτιά σαν φραγκόσυκα, σκιτσάρεται εκ των όπισθεν, είναι σκυμμένος πάνω στις λευκές σελίδες ενός ογκώδους τόμου, που τον υπερβαίνει και του κρύβει τη θέα. Ο αριστερόχειρ γηραιός ψάλτης αναπέμπει ύμνους ξεφυλλίζοντας  την ανοιγμένη πάνω στο αναλόγιο παρτιτούρα. Χαρούμενος, αμέριμνος, η μόνη του ανησυχία είναι να μην του ξεκολλήσει η αραιή φράντζα απ’ το μέτωπο. Ο νεωκόρος με το κοκοράκι στα μαλλιά, το μουστάκι τύπου Σαρλό και το παντελόνι αναβάτη, τον έχει πάρει στιγμιαία, υπό την επήρεια του θυμιάματος.

Στο κέντρο, ο ευκατάστατος, περασμένης κάπως ηλικίας γαμπρός, ο μοναδικός με γραβάτα, σηκώνει τα μάτια και βλέπει να έρχεται από ψηλά το ιπτάμενο στεφάνι. Το κρατάει με την αριστερή του παλάμη, γιατί έχει προλάβει να σταυρώσει τα στέφανα, όπως δείχνει η θέση του αντίχειρα, ο καλοντυμένος κουμπάρος, φιγούρα του Μποστ. Ο γαμπρός ξεχωρίζει και με το ύφος και την αμφίεσή του. Στους ώμους του γυαλίζουν κάτι σαν σιρίτια. Φοράει χοντρά δίχρωμα σκαρπίνια, κάπως ντεμοντέ, που δεν επιδέχονται όμως, ούτε γι’ αστείο, το παραδοσιακό πάτημα από τη γόβα της νύφης. Εκείνη, χαμηλοβλεπούσα, με το ένα χέρι τον κρατάει αγκαζέ, ενώ με το άλλο λίγα λουλούδια και μια τσάντα(!). Απ’ τους ώμους της κρέμονται  δυο λεπτές    μακριές πλεξούδες, ένας  φιόγκος στολίζει την ανύπαρκτη μέση της και στα πόδια της τα αναμενόμενα  ψηλά τακούνια.

Οι παρευρισκόμενοι, πλην του ξέμπαρκου καντηλανάφτη και των δυο λειτουργών, σχετίζονται συγγενικά ή φιλικά με τον ένα εκ των δυο πρωταγωνιστών. Με βάση αυτή τη σχέση έχουν κατανεμηθεί στο χώρο. Οι άνθρωποι του γαμβρού κατέλαβαν όλη τη δεξιά πλευρά και από τις εκφράσεις τους δεν φαίνονται να ’ναι και  τόσο ευχαριστημένοι. Οι δυο γυναίκες, στο μέσον, γελούν και σχολιάζουν με κακεντρέχεια. Πίσω τους ο άνδρας σκεπτικός κάνει μελαγχολικές σκέψεις, ενώ η γυναίκα δίπλα του απορεί, σα να μην μπορεί να το χωνέψει. Άλλα συναισθήματα διακατέχουν τους συγγενείς της «τυχερής» νύφης. Στα πρόσωπά τους διακρίνεται συγκίνηση και προσδοκία. Αριστερά, στην πρώτη σειρά, η πολύτεκνη χήρα –εγκυμονούσα- κρατάει το μωρό στην αγκαλιά και γύρω παίζουν πέντε μικρά σαν σε παιδική χαρά. Αν και μαυροφορεμένη, λόγω πένθους, έχει τυλίξει τα μαλλιά της με άσπρο μαντίλι γιατί παρευρίσκεται σε χαρμόσυνη εκδήλωση, έθιμο που τηρούν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Η χήρα, με τα μεγάλα βάρη στις πλάτες της, είναι μάλλον αδελφή της νύφης αν κρίνουμε από τα χαρακτηριστικά του προσώπου της. Έχουν και οι δυο ακριβώς την ίδια γραμμή που διαγράφει μάγουλα και πηγούνι. Στο πλάι της ο μπάρμπας με την κρητική φορεσιά, τη βράκα, τα μπαλωμένα στιβάνια και την μυτερή κατσούνα, θα μπορούσε να ‘ναι ο  φτωχός πατέρας της χαμηλοβλεπούσας νύφης. Το ντύσιμό του μαρκάρει το νησί που τελείται η γαμήλια γιορτή. Πιο πίσω η ευτυχής μαυρομαντιλούσα  μητέρα(;) κλαίει συγκινημένη χωρίς να χάνει απ’ το οπτικό της πεδίο το ζεύγος. Τα δυο μικρά παρανυμφάκια έχουν αρχίσει ένα ¹παιχνίδι κινήσεων και βλεμμάτων. Ο μπόμπιρας με τα μπαλωμένα ρούχα, με τη σφεντόνα έμβλημα κυνηγού στην κολότσεπη και φορώντας μποτάκια του μεγαλύτερου αδερφού, αλληθωρίζει από χαρά και σφίγγει την ίση με το μπόι του λαμπάδα σαν να παρουσιάζει όπλο. Το κοριτσάκι με το φιόγκο στα μαλλιά, το κεντημένο γιακαδάκι και τα καλτσάκια, έχει στραβώσει σκερτσόζικα τα πέλματα. Η φλόγα του πρώτου σκιρτήματος έχει λυγίσει το αναμμένο κερί.

Η παρουσίαση των προσώπων, η πιθανολόγηση των σχέσεων και η αντιστοίχιση με ρόλους άφησαν απ’ έξω την προξενήτρα. Αναζητήθηκε αλλά τα χαρακτηριστικά της δεν ανευρέθηκαν σε καμία από τις παρούσες γυναίκες. Θα ήταν όμως αδύνατο να απουσιάζει.  Τότε ήρθε στο νου μου το διήγημα του Παπαδιαμάντη «Ο Πανδρολόγος»¹ με άνδρα προξενητή. Ο Γιάννης Ανδρεαδάκης διέθετε  καλλιτεχνική φαντασία, είχε βαθύνει στον ανθρώπινο ψυχισμό και ήταν ένας εξαίρετος και λεπτολόγος σκιτσογράφος. Εκείνος λοιπόν έκανε το προξενιό. Μεθόδευσε την προσέγγιση των δυο πλευρών, άμβλυνε τις διαφορές, προχώρησε το συνοικέσιο και ήταν ο αφανής σκηνοθέτης της γαμήλιας στέψης

Μια συμβατική κοινωνική εκδήλωση στην εκκλησία, με τα στερεότυπα της και τα επαναλαμβανόμενα τελετουργικά μοτίβα, δεν άφηνε πολλά περιθώρια έμπνευσης και αλλαγών στον καλλιτέχνη για να παίξει στην εικονογράφηση. Ο Ανδρεαδάκης ήξερε καλά το χώρο και βρήκε τους τρόπους να ελαφρύνει  το κλίμα. Έκανε μετατοπίσεις και αφαιρέσεις για να στήσει τη μελαγχολική, εν πολλοίς, παράσταση. Η υπονόμευσή του έγινε με σεβασμό και διακριτικότητα. Η αφαιρετική παρέμβαση  του Ανδρεαδάκη εξαφάνισε και το δάπεδο κάτω από τα πόδια του κόσμου. Μόνο η υπογραφή του παρέμεινε, συμπιεσμένη σε μια γραμμούλα. Γυναίκες, άνδρες και παιδιά έχουν ακινητοποιηθεί για να απαθανατίσουν τη στιγμή. Ο καλλιτέχνης δεν κάνει διακρίσεις και παραχωρεί σ’ όλους μια θέση στο μέλλον.

Ο Γιάννης Ανδρεαδάκης σκιτσάροντας πορτρέτα αφηγείται αληθοφανείς ιστορίες ταπεινών, μέσα από ένα λόγο που αναμειγνύει λύπη και χαρά, απάθεια και ένταση, σοβαρότητα και ίντριγκα, αμαρτία και αθωότητα. Ο καμβάς του λειτουργεί σαν μια ιδιότυπη ημιπερατή μεμβράνη. Συγκρατεί μόνον όσα πρόσωπα ταιριάζουν στις επιλογές και τις προτιμήσεις του και τα διασώζει.          Η ιδιότυπη ευθυμογραφική τέχνη του είναι κρυμμένη μέσα στα μυστικά της κατασκευής των πορτρέτων του. Στον προσωπικό τρόπο που χρησιμοποιεί το πενάκι και τη σινική για να σατιρίσει τα πρόσωπα και να υπαινιχθεί τις ιστορίες τους. Σπάνια ένα έργο –ολιγάριθμων σκίτσων- φιλοτεχνημένο στη μονότονη μαυρόασπρη κλίμακα, παραμένει για κάποιους ενδιαφέρον μετά από πολλές δεκαετίες. Προκαλεί σχόλια και προσφέρεται για νέες αναγνώσεις.

Γιώργος Ζεβελάκης

¹«Ο Πανδρολόγος», το περίφημο διήγημα του Παπαδιαμάντη, δημοσιεύτηκε στο Ημερολόγιο του Σκόκου του 1902: Ο καπετάν-Στέλιος(ανύπανδρος προξενητής) αναλαμβάνει, ανεπιτυχώς, να μεσολαβήσει για να νυμφευθεί τη χήρα Κρατήρα(το όνομα παραπέμπει σε στόμιο ηφαιστείου) ο γέρο-

Σάββας.