Archive for December, 2011

Ευχές απο τον Δημήτρη Γεωργοπάλη

Thursday, December 22nd, 2011

Ευχές απο τον SOLOUP

Thursday, December 22nd, 2011

ΤΕΧΝΗ ΣΤΙΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ

Tuesday, December 20th, 2011

Σε μια εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα προχωρά ο Δήμος Αθηναίων εν όψει της εορταστικής περιόδου των Χριστουγέννων, σε μια προσπάθεια να αντικατασταθεί η «γκρίζα» εικόνα της απαισιοδοξίας και της οικονομικής κρίσης από χρώματα και δημιουργίες.

Συγκεκριμένα, ο δήμος θα προχωρήσει σε συνεργασία με φοιτητές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών προκειμένου από τις 20 Δεκεμβρίου έως τις 7 Ιανουαρίου να «ξαναζωντανέψουν» 15 άδεια καταστήματα του κέντρου της Αθήνας -κυρίως στις οδούς Σταδίου και Σόλωνος- μέσα από τα έργα νέων καλλιτεχνών. Στις άδειες βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων θα παρουσιαστούν εικαστικά έργα των φοιτητών. Η υλοποίηση της πρωτοβουλίας αυτής, η οποία φέρει την ονομασία «Τέχνη στις βιτρίνες» και αποσκοπεί στο να αναδείξει τα έργα νέων ανθρώπων από το χώρο της τέχνης και της δημιουργίας, θα επέλθει κατόπιν της συνεργασίας του δήμου με το Εμπορικό Επιμελητήριο και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων και σε συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων.

Ευχές απο τον Βαγγέλη Παυλίδη…

Friday, December 16th, 2011

Ο κ. Παπαδήμος και ο νόμος του Μπεργκσόν

Tuesday, December 13th, 2011

Κείμενο γελοιογραφικού προβληματισμού του Γιάννη Καλαϊτζή, από τη στήλη του “Λοιμώδη Νοήματα” στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”

«Δεν τον κάνεις καλά τον Παπαδήμο», μου σφύριξε περιπαικτικά ένα βράδυ ο Τάσος Παυλόπουλος.

Ο Τάσος είναι εξαιρετικός ζωγράφος με σπάνιο χιούμορ και η γνώμη του μετράει. Αλλά πώς πρέπει να σκιτσάρω τον Παπαδήμο;

Σκιτσάρω ένα γελοιογραφικό πορτρέτο θα πει περιγράφω με αστείο αποτέλεσμα μοντέλα επιφανή ή όχι, σχεδιάζω φευγαλέα, με αφέλεια, τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου (σχεδόν σημαίνει σχεδιάζω στο περίπου) και το κοροϊδεύω, το χλευάζω. Η διακωμώδηση της ανθρώπινης όψης αποτελεί ένα διασκεδαστικό παιχνίδι κακίας για τους τεχνίτες του είδους -δένεις έναν «Τρίτο δρόμο» στο πόδι του Ανδρέα, σαν κονσερβοκούτι στην ουρά μιας γάτας- που διευρύνει ευτράπελα (το σκίτσο) την κακεντρεχή παρατηρητικότητα των αναγνωστών.

Στην κλασική Ελλάδα η προσωπογραφία είναι άγνωστη, αφού οι αρχαίοι λατρεύουν έννοιες αφηρημένες, όπως η αρετή, η σοφία, το κάλλος, στερούμενοι μεγάλων προσωπικοτήτων όπως ο Σαρκοζί, η Μέρκελ και ο Μπαρόζο. Σε πείσμα του θεού Γέλωτος, τα πρώτα φωτογραφικής ακρίβειας πορτρέτα, τα Φαγιούμ δηλαδή, είναι θλιβερά, αφού προορίζονταν για ταφική χρήση και δημιουργήθηκαν από μια πολυπολιτισμική κοινωνία -Αιγύπτιοι, Ελληνες, Σύριοι, Ρωμαίοι, Νούβιοι, Εβραίοι- χωρίς την έγκριση του κ. Γεωργιάδη. Πρέπει να διατρέξουμε 10 αιώνες πάνω από ικριώματα, κρεματόρια και εκατόμβες όπου αμαρτωλοί δαίμονες, μάγισσες και αλλόθρησκοι, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του καταγέλαστου μασκαρά, μαρτυρούσαν το μεγαλείο του ενός και αληθινού θεού διασκεδάζοντας την πλατεία, έως ότου ο Ντα Βίντσι χαράξει τα γελοιογραφικά πορτρέτα κάτι παρασίτων της παπικής αυλής.

Αλλά τι είναι αστείο; Εάν κάποιος γεράκος τρεκλίζοντας σκοντάψει και πέσει μπρούμυτα στο χώμα, αυτό προκαλεί μαύρη θλίψη. Αντίθετα, όποιος βαδίζοντας με έπαρση και πόζα βρεθεί φαρδύς-πλατύς στο έδαφος, συνοδεύεται από χάχανα. Για τούτο ο Μπεργκσόν ως αντικείμενο του σαρκασμού ορίζει την ακαμψία, τον κομπασμό, την πόζα των ξιπασμένων φαμφαρόνων. Τα φουσκωμένα παγόνια είναι καταδικασμένα στα γιούχα της σάτιρας, οι κορδωμένοι στρατιωτικοί π.χ., οι φαντασμένοι ιεράρχες και οι αλύγιστοι πολιτικοί.

Τούτοι οι τελευταίοι και τι δεν κάνουν για να σιδερώσουν το προσωπείο τους. Κακώς οι παραμορφώσεις που επιβάλλει η κοκεταρία θεωρούνται αυτοκαταστροφική τάση των γυναικών. Καμιά γυναίκα δεν υποβάλλει το πρόσωπό της στη σχεδόν τραυματική καθημερινή επέμβαση του ξυρίσματος για να εξαλείψει τα χαρακτηριστικά της. Δικαίως κάποτε η ξούρα, η ξουρία, λογιζόταν ταυτόσημη της φενάκης και του ψεύδους. Και αν η μανία της απόκρυψης χαρακτηρίζει τους άδολους ψηφοφόρους, στους πολιτευτές μεταβάλλεται σε μανιοκαταθλιπτική ψύχωση. Γράφει ο Στάθης στο «Ναυτίλο» την περασμένη Δευτέρα: «Ωραία ομιλεί στη Βουλή ο κ. Παπαδήμος. Με τον άχρωμο τόνο και τον ρυθμό ενός αυτόματου τηλεφωνητή. Αλλά και αυτά που λέει έχουν εξίσου “κάτι το ωραίον”».

Παρά τη συγκάλυψη και με βάση τον κανόνα της ακαμψίας -συνειδητά ή όχι, αδιάφορο- ο Πέτρος Ζερβός δημοσίευσε στην εφημερίδα «Δρόμος» (3/12/2011) ένα γελοιογραφικό πορτρέτο του κ. Λουκά Παπαδήμου αποκαλυπτικό. Ο Πέτρος Ζερβός έφερε στις σελίδες της ελληνικής δημοσιογραφίας ένα βαρύτιμο ταλέντο, πλαισιωμένο από την ακούραστη εργασιακή του επιμονή. Παρουσιάζει στιβαρά σχέδια, οργανωμένες συνθέσεις, ευφυέστατες, πρωτότυπες ιδέες, μοναδικό, αναγνωρίσιμο ύφος, αντοχή στο χρόνο, ευρύτατη θεματική κλίμακα. Και, πέραν των προσωπικών του καλλιτεχνικών αρετών, ως δημιουργικό οίστρο αξιοποιεί την πλούσια συσσωρευμένη πείρα των βετεράνων του είδους, την ερεθιστική άμιλλα δεινών συναδέλφων της γενιάς του και την επίγνωση των υψηλών επιδόσεων του διεθνούς Τύπου.

Απέναντι σε αυτή τη δύναμη πυρός δεν υφίστανται απόρθητα εγώ. Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος που εκθέτει ο Ζερβός στο «Δρόμο» είναι μία ισχυρή τεθωρακισμένη μάσκα, ένας αμείλικτος, στιλπνός Ροβεσπιέρος, ένας κρυψίνους, υστερόβουλος, μεταμφιεσμένος χαμαιλέων, ένα Αλιεν αρπακτικό και αιμοβόρο, συσπειρωμένο για την οριστική του εφόρμηση εναντίον μας. Αλλά αγνόησε τον νόμο του Μπεργκσόν.

Cartoonists blog is proudly powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).