Archive for November, 2012

Σπύρος Ορνεράκης: “Τα παχύδερμα στην πολιτική περισσεύουν” Ο γνωστός γελοιογράφος με σύνθημα “κάτω τα κόμματα, ζήτω τα χρώματα” μιλάει στο metrogreece.gr

Tuesday, November 20th, 2012

Συνέντευξη στην Δέσποινα Κωστορρίζου – dkostorrizou@yahoo.com

M’ ένα χαρτί κι ένα πενάκι 40 ολόκληρα χρόνια σχολιάζει, γελοιογραφεί, σαρκάζει… υπηρετώντας την τέχνη του σκίτσου και της γελοιογραφίας.

Εύστοχος και επίκαιρος ο Σπύρος Ορνεράκης μας θυμίζει στιγμές της καθημερινής μας ζωής διανθισμένες με χιούμορ, ευρηματικότητα, φαντασία και κριτική διάθεση. Η ματιά του, μάλιστα, είναι συχνά πιο διαπεραστική από οποιοδήποτε αντιπολιτευτικό σχόλιο ή από τη σκληρή δημοσιογραφική κριτική στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ο Σπύρος Ορνεράκης έφτασε αισίως τα 70 του χρόνια, αλλά η ματιά του δεν έχασε τα νεανικά της αντανακλαστικά. Γνήσιος, με το χιούμορ και τη σατυρική διάθεση να αποτελούν τα βασικά συστατικά όχι μόνο της δουλειάς του αλλά και της ζωής του. Zει στην Κερατέα είναι παντρεμένος με την Τζένη κι έχουν δύο παιδιά, την Ελένη και τον Λυκούργο.

Η κουβέντα μας έγινε μέσα σε χιουμοριστική ατμόσφαιρα (δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς) στη σχολή του, στην Πλατεία Αμερικής. Και μπορεί τα σκίτσα να έχουν το ίδιο χρώμα με την καθημερινότητα, να είναι ασπρόμαυρα, αλλά οι μικρές ιστορίες που έρχονται και φεύγουν είναι ικανές όχι μόνο να σπείρουν χρώμα αλλά και χαμόγελα και φρέσκο αέρα στο μυαλό.

- Τι σημαίνει για σας το σκίτσο; Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας να κάνει κάτι άλλο;

Το σκίτσο για μένα είναι στην ουσία η ύπαρξή μου. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Εκτός αν φυτέψω καμιά ντοματούλα, κανά κολοκυθάκι. Σε κάποια τέτοια πράγματα, τα καταφέρνω. Με τα ζώα επίσης τα καταφέρνω. Έχω δηλαδή τις κότες μου, έχω τα σκυλιά μου, τα γατιά μου, αλλά σ’ άλλα πράγματα είμαι εντελώς ατάλαντος.

- Αυτό θέλατε να κάνετε πάντα; Να σκιτσάρετε;

Νομίζω απ’ τη στιγμή που γεννήθηκα. Το ανακάλυψα δυστυχώς πάρα πολύ νωρίς! Αυτό έκανα από πάρα πολύ νωρίς. Έχω τιμωρηθεί επειδή έκανα καραγκιοζάκια, αλλά τελικά τα καραγκιοζάκια μ’ ανεβάσανε εκεί που είμαι τώρα. Και είμαι ευτυχής που κάνω αυτό που ήθελα από μωρό παιδί.

- Όταν ήσασταν μικρός τι θέλατε να γίνεται, όταν μεγαλώσετε;

Όταν ήμουνα μικρός ήθελα απλά να είμαι ελεύθερος. Να μπορώ να λέω τη γνώμη μου. Ήθελα να κάνω αυτό που θέλω. Δεν ήθελα να κατακτήσω τον κόσμο. Δεν είχα τέτοιου είδους φιλοδοξίες. Αγαπούσα τον κόσμο, αγαπούσα τη φύση, αγαπούσα τα ζώα. Αγαπούσα ότι υπήρχε τριγύρω μου και γι’ αυτό μ’ ενοχλούσαν πολλά πράγματα και γι’ αυτό το σατίριζα κιόλας. Από πιτσιρικάς θυμάμαι ότι είχα πάρα πολύ χιούμορ στην παρέα μου, στην συντροφιά μου. Αυτό, τώρα κινδυνεύω να το χάσω.

- Τώρα όλοι θα το χάσουμε.

- Έτσι.

- Από πιτσιρικάς δηλαδή ζωγραφίζατε;

Ναι. Από πολύ μικρός. Με το που πήρα στα χέρια μου μια πέτρα που ήταν μαλακιά, σαν κιμωλία έγραφα στα τσιμέντα της αυλής. Θυμάμαι αντί να γράφω, που δεν ήξερα να γράφω, άρχιζα να κάνω σκίτσα. Και σχεδίαζα έκανα κόμικς. Δηλαδή, τις ιστορίες που έλεγα στους πιτσιρικάδες, στους φίλους μου, τους περιέγραφα τις ιστορίες σκιτσάροντας. Έκανα σκίτσα και τους ανέπτυσσα ένα ολόκληρο κόμικ. Σήμερα πια μπορώ να πω ότι αυτό που τους έκανα τότε, το παραμύθι, το εικονογραφημένο, που τους έκανα στο τσιμέντο, ήταν κόμικ.

- Τότε δεν το συνειδητοποιούσατε;

Τότε όχι. Απλώς είχα την ανάγκη ν’ αφηγηθώ κάτι με εικόνες.

- Φοβηθήκατε ποτέ ότι ίσως να μην μπορούσατε να επιβιώσετε μέσα από την τέχνη σας;

Όλοι το φοβούνταν. Εγώ δεν το φοβόμουνα γιατί είχα ένα σπίτι που με στήριζε. Ένιωθα πάντα μια ασφάλεια. Ότι, κι αν έκανα, ένα κομμάτι ψωμί θα μου το έδιναν. Ευτυχώς απεδείχθη ότι κι αυτοί είχαν άδικο κι εγώ.

- Το σκίτσο πάντως κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.

Έτσι πιστεύαμε, αλλά νομίζω ότι μπορεί μεν να τσακίζει κόκκαλα, αλλά εξαρτάται τι κόκκαλα. Άμα είναι από παχύδερμο θέλει πάρα πολύ χτύπημα το πράγμα για να πιάσει. Και δυστυχώς είμαστε σε κάποιες εποχές που τα παχύδερμα μάλλον περισσεύουν.

- Δεν υπάρχουν δηλαδή αντιδράσεις, παράπονα από πολιτικούς;

Νομίζω ένας έξυπνος πολιτικός, που πλέον το ‘χουν πάρει χαμπάρι οι πολιτικοί μας, επιδιώκουν την γελοιογραφία. Γιατί αν ο γελοιογράφος δεν τους περιλαμβάνει – και δη ο πολιτικός γελοιογράφος – σίγουρα σαν πολιτικοί έχουν πεθάνει. Μόνο τους ζωντανούς πολιτικούς πιάνει η πολιτική γελοιογραφία.

- Έχετε υπάρξει και στην τηλεόραση κατά καιρούς. Πώς τη βλέπετε;

Έχω δουλέψει πολύ με την τηλεόραση και μάλιστα από το ‘71. Με το να κάνω σκηνικά, κοστούμια. Έχω δουλέψει σκίτσα, έχω κάνει παιδικές εκπομπές. Ήταν καλές οι εποχές. Ήταν πραγματικά ένας πολύ ωραίος χώρος αυτός της τηλεόρασης. Όπως και του θεάτρου βέβαια. Σήμερα, όμως, πονάω πάρα πολύ γιατί βλέπω ότι τα περισσότερα μέσα ελέγχονται από δυνάμεις με άλλο προορισμό. Δηλαδή, δεν ξέρω, αν και πόσο θέλουν να βοηθήσουνε πραγματικά τον κόσμο.

- Λαζόπουλος / Αναστασιάδης / Αρβύλα που έχουν να κάνουν με τη σάτιρα, παρακολουθείτε;

Είναι δυνατόν να μην τα παρακολουθώ;

- Πώς σας φαίνονται;

Νομίζω ότι είναι ένα απ’ τα ωραιότερα πράγματα που μπορεί να ‘χει η τηλεόραση. Εκτός του ότι βγάζουν πολλές αλήθειες, όλη αυτή η ιστορία δίνει και μια ανάσα στον κόσμο. Είναι, μάλιστα, πολύ συγγενικό με τη δική μας δουλειά. Δηλαδή εμείς δουλεύουμε με την πένα μας, κι αυτοί με την εικόνα στο γυαλί.

- Όρια υπάρχουν στη σάτιρα;

Εγώ προσωπικά, έχω όρια. Πάντα είχα όρια. Εντάξει, δεν έσφαξα με μαχαίρι, έσφαζα με την πένα μου. Αλλά πιστεύω ότι το ήθος ήταν κάτι που παντού μ’ ακολουθούσε.

- Γενικότερα παρακολουθείτε τα πάντα και γνωρίζετε τα πάντα, έτσι δεν είναι;

Δεν γίνεται διαφορετικά. Πιστεύω ότι όλο το 24ωρο, με εξαίρεση την ώρα που κοιμάται κανείς, ενημερωνόμαστε. Καμιά φορά και στον ύπνο μας τα βλέπουμε. Ασχολούμαστε μ’ αυτό το αντικείμενο. Ειδάλλως, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, αν δεν είσαι συνέχεια επιστρατευμένος σ’ αυτή την αγωνία.

- Η οικογένεια, πάντως, βλέπω συμπαρίσταται στο πλευρό σας. Κάποιο απ’ τα παιδιά ακολουθεί το επάγγελμα;

Ο γιος μου ασχολείται με το design. Είναι πολύ καλός μάλιστα με καριέρα και στο εξωτερικό. Η κόρη μου τώρα ασχολείται με τας Δραματικάς Τέχνας, ενώ σπούδασε κάποια άλλα πράγματα. Και η γυναίκα μου τραβάει το κουπί, όπως γίνεται συνήθως σ’ όλες τις περιπτώσεις για να ‘μαι εγώ αρκετά ελεύθερος. Μάλλον δουλεύουν κάποιοι άλλοι, λίγο παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται για μένα.

- Η καθημερινότητά σας σήμερα;

Σήμερα μπορώ να πω ότι δεν έχω πλέον αγωνίες υπαρξιακές. Έχω αγωνίες για το σύνολο των συνανθρώπων. Ασχολούμαι πάρα πολύ με τους νέους ανθρώπους κι αυτό με ανανεώνει. Νομίζω ότι είναι ένας καινούργιος πια προορισμός για μένα, να δώσω τις γνώσεις μου και τη βοήθειά μου στους νέους ανθρώπους, που είναι το μέλλον πια και για τη δουλειά και γι’ αυτό τον τόπο.

- Και πώς έχει προσαρμοστεί λόγω κρίσης η καθημερινότητά σας;

Μ’ έχει ακουμπήσει κι εμένα όπως όλους. Ποτέ δεν υπήρξα άνθρωπος του πλούτου, ούτε την δουλειά μου πιστεύω ποτέ την πούλησα ακριβά. Και σαν συνέπεια βέβαια, δεν είμαι από τους εύρωστους οικονομικά. Έχω κάνει αυτά που ήθελα να κάνω… το κτήμα μου, το σπίτι μου κλπ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, αλλά σήμερα βλέπω ότι με το να τα ‘χεις αυτά είναι πρόβλημα.

- Για το κέφι σκιτσάρετε;

Πάρα πολύ. Νομίζω περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Δουλεύω για το κέφι μου και δη τώρα που έχω περισσότερο την πολυτέλεια να το κάνω αυτό.

- Αυτή την περίοδο μοιάζει ιδανικό αυτό που κάνετε και για όλους εμάς, γιατί χρειαζόμαστε να σκάσει το χειλάκι μας…

Είναι πολύ δύσκολη περίοδος να κάνεις τον άλλον να χαμογελάσει πια. Ξέρεις, ο φόβος ο μεγάλος είναι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και χάνεται το χιούμορ. Στο παρελθόν όταν είχαμε δυσκολίες το χιούμορ ήταν σε θρίαμβο. Τώρα πια σατιρίζει, καυτηριάζει το χιούμορ. Έχει αλλάξει μορφή γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.

- Τι άλλο να περιμένουμε από τον Σπύρο Ορνεράκη;

Δεν νομίζω να πρέπει να περιμένετε πολλά πράγματα. Νομίζω ότι η πορεία που έχω κάνει ήταν αυτό που μπορούσα να κάνω. Από κει και πέρα, αν θα κάνω κάτι άλλο θα είναι πράγμα εντελώς δικό μου πια. Δηλαδή, πράγμα της δικής μου διάθεσης, της ψυχούλας μου. Έχω αποφασίσει πια να ασχοληθώ όσο μπορώ με πράγματα που δεν έχουν από πίσω κάποια εντολή.

- Τι εύχεστε τώρα για το μέλλον;

Να δω έναν κόσμο ,όπως τον ήξερα στις καλές μας ημέρες.

Αντανακλάσεις ιδεών στις σελίδες των ελληνικών κόμικς. Του σκιτσογράφου Soloup

Thursday, November 1st, 2012

Όλα άρχισαν λιγάκι στην πλάκα. Κάπου το 2001 με 2002 ξεκίνησα να συνεργάζομαι με το μηνιαίο περιοδικό πολιτισμού «ΩΣ3». Μου παραχώρησαν αρχικά ένα ένα δισέλιδο για να κάνω σκίτσα αλλά σύντομα βρέθηκα να φτιάχνω αφιερώματα και συνεντεύξεις σε άλλους σκιτσογράφους: Γελοιογράφους, εικονογράφους, κομικξάδες, κινουμενάδες… ” o σκιτσογράφος Αντώνης Νικολόπουλος (Soloup), αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs, τη δημιουργική πορεία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του βιβλίου «Τα Ελληνικά Κόμικς- Αντανακλάσεις ιδεών στις σελίδες των κόμικς», που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Τόπος.

…Με τα χρόνια έτσι, η στήλη «Zap-ink» έγινε η αφορμή για να στηθούν πολύ πάνω από 60 εκτενή αφιερώματα σε δημιουργούς αλλά και σε βιβλία, εκθέσεις, φεστιβάλ κλπ. Άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (www.os3.gr) και γίνονται συχνότατα θύματα λογοκλοπής σε blogs αλλά δυστυχώς και σε εφημερίδες, χωρίς πολλές φορές να μπαίνουν οι συντάκτες στον κόπο να διορθώσουν τις… ασυνταξίες μου.

Έχοντας λοιπόν ξεκινήσει παράλληλα με τα σκίτσα αυτήν τη… συγγραφική ενασχόληση, το 2003 στα πλαίσια του πρώτου συνεδρίου για τα Κόμικς στη Μυτιλήνη -το διοργάνωσε το Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας κι Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου -, η ιστορικός Εύη Σαμπανίκου μου πρότεινε την συν-δημιουργία ενός «Εικονικού Μουσείου για τα κόμικς». Η ιδέα δεν προχώρησε, όμως βρέθηκα να ξεκινάω ένα Διδακτορικό πάνω στα Ελληνικά κόμικς.

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το…αντικείμενο και κατέχοντας ήδη μια βασική βιβλιογραφία, θεώρησα τότε πως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έναν απλό…περίπατο. Ο «περίπατος» αυτός βέβαια, διήρκησε τουλάχιστον 8 χρόνια έρευνας και απαίτησε άπειρες ώρες διαβάσματος, αναζητήσεις σε αρχεία, μια τεράστια αρθρογραφία και βιβλιογραφία πριν καταλήξει στις 960 σελίδες της διδακτορικής διατριβής.

Μέρος αυτής της έρευνας λοιπόν, αποτελεί τη βάση του συγκεκριμένου βιβλίου «Τα Ελληνικά κόμικς», βρίσκοντας τον δρόμο για το τυπογραφείο μέσω των εκδόσεων «Τόπος» και της θετικής ενέργειας του Άρη Μαραγκόπουλου που έχει επιμεληθεί τον τόμο. Μια δουλειά που, απ’ ότι φαίνεται, αφορά τόσο τους αναγνώστες και τους λάτρεις των κόμικς όσο κι εκείνους που ενδιαφέρονται για μια «επιστημονική» προσέγγισή τους.

Kρ.Π.: Ποιό ακριβώς είναι το αντικείμενο του βιβλίου;

S.: Το βασικό θέμα του βιβλίου είναι τα κόμικς Ελλήνων δημιουργών από την Μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα, ημέρες Κρίσης και Μνημονίων.

Και μιλάμε κυρίως για τα… «ενήλικα» κόμικς.

Αυτά δηλαδή που άρχισαν σταδιακά ν’ αποκτούν ένα φανατικό κοινό μέσα από περιοδικά σαν τη «Βαβέλ» και το «Παρά Πέντε» και αργότερα το «Εννέα».

Αγγίζει όμως όλες τις πτυχές των ελληνικών κόμικς, είτε μιλάμε για άλμπουμ, είτε για το διαδίκτυο, τα ειδικά portals, τα φεστιβάλ, τις ξένες επιρροές, τους εκδότες, τους αναγνώστες, τους πανεπιστημιακούς, τους δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν με αυτά…. Τα πάντα.

Kρ.Π.: Με ποιόν τρόπο προσεγγίζονται τα κόμικς;

S.: Τα δύο πρώτα κεφάλαια, είναι περισσότερο θεωρητικά κι εξετάζουν έννοιες όπως η Ιδεολογία ή οι «Πολιτισμικές Αναπαραστάσεις» (σαν την «Εθνική Ταυτότητα», την «Εθνική Πολιτισμική Συνέχεια» κλπ). Κάτι που μας διευκολύνει στη συνέχεια να κατανοήσουμε σε βάθος όσα διαβάζουμε στις σελίδες τους. Πιο συγκεκριμένα όμως, πλησιάζουμε τα Ελληνικά κόμικς με δύο τρόπους.

Ο ένας είναι τα ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ που δημοσίευαν συστηματικά κόμικς. Που σημαίνει πως εκτός από τα ειδικά περιοδικά σαν την «Κολούμπρα», το «Μαμούθ» και τη «Βαβέλ», στο βιβλίο εξετάζουμε και μια σειρά άλλων εντύπων που συνέβαλαν στην διάδοσή τους όπως το «Αντί», το «Ποντίκι», το «Τέταρτο», ο «Σχολιαστής» ή η «Γαλέρα». Συνολικά εξετάζουμε αναλυτικά ένα προς ένα, (κυριολεκτικά) όλα τα σχετικά περιοδικά, δηλαδή συνολικά 23 έντυπα.

Μια άλλη προσέγγιση γίνεται μέσα από τις εκδόσεις των κόμικς. Αυτές που συνήθως αποκαλούμε «ΑΛΜΠΟΥΜ». Γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, στο βιβλίο επιχειρείται η καταλογογράφηση όλων των άλμπουμ κόμικς Ελλήνων δημιουργών από το 1974 μέχρι και τουλάχιστον το 2009.Ο «κατάλογος ΕΑΚ» όπως ονομάζεται (από το …Ελληνικά Άλμπουμ Κόμικς), βρίσκεται ολόκληρος στο παράρτημα του βιβλίου για παραπέρα …ψαχούλεμα από τους αναγνώστες.

Kρ.Π.: Τι ακριβώς περιλαμβάνει ο Κατάλογος ΕΑΚ;

S.: Όπως είπαμε, ο κατάλογος επιχειρεί να καταγράψει όλα τα Ελληνικά άλμπουμ κόμικς. Μια τέτοια δουλειά δεν θα μπορούσε να γίνει μόνο από έναν. Για την καταγραφή έτσι χρειάστηκε η συνεισφορά και άλλων ανθρώπων που ασχολούνται συστηματικά –και με τον απαιτούμενο… έρωτα- με τα κόμικς όπως ο Γιάννης Κουκουλάς, ο Δημήτρης Μπόκης, ο Πάνος Κριτικός και ο Μέλανδρος Γκανάς. Ανέτρεξα βέβαια και σε άλλα αρχεία με πολυτιμότερο, τον όγκο πληροφοριών που έχουν μαζέψει τα μέλη του φόρουμ του Greekcomics.gr.

Να σημειώσουμε πως στο κάθε άλμπουμ του καταλόγου, εκτός από τα κλασσικά του χαρακτηριστικά (όπως ο αριθμός σελίδων, οι διαστάσεις κλπ) βάζουμε και άλλα στοιχεία όπως το θέμα του, οι αναφορές στην πολιτική, στην Ιστορία, στην Φόρμα κλπ.

Με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε σημαντικά συμπεράσματα που καταγράφονται στο βιβλίο μέσα από «ποσοτικούς» πίνακες και γραφήματα αλλά και με μια σχετική «ποιοτική» ανάλυση. Συμπεράσματα πράγματι πολλές φορές εντυπωσιακά.

Kρ.Π.: Πιο πάνω αναφέρθηκε η σχέση των κόμικς με την Ελληνική πραγματικότητα. Μίλησες για τη μεταπολίτευση και για την κρίση. Πώς συνδέονται τα κόμικς με την πολιτική;

S.: Το βιβλίο έχει και μια «πολιτική» διάσταση, στο βαθμό που εξετάζει τις αναφορές των κόμικς σε έναν υπαρκτό κόσμο. Στην Ελλάδα που ζούμε. Που ζουν κι εμπνέονται, τόσο οι Έλληνες σκιτσογράφοι όσο και οι αναγνώστες τους.

Στο βιβλίο, έτσι, επιχειρείται ένας ιστορικός συγχρονισμός των κόμικς με την εποχή που γράφτηκαν. Συναντούμε εντελώς διαφορετικές ματιές των κόμικς, για παράδειγμα στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, διαφορετικές στην «ευμάρεια» του Εκσυγχρονισμού, διαφορετικές στις συνθήκες του διαδικτύου και της Παγκοσμιοποίησης, διαφορετικές σήμερα, σε μέρες Κρίσης.

Το βιβλίο έτσι αποκτά και μια επίκαιρη διάσταση αφού γίνεται καταγραφέας και αφηγητής-μέσω των κόμικς- της νεότερης ελληνικής περιπέτειας που μας οδήγησε στα σημερινά Μνημόνια και την Κρίση. Μια Κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική και πολιτισμική. Στην εξέλιξη των αφηγήσεων στα κόμικς. φαίνεται ιδιαίτερα ανάγλυφα αυτό.

Kρ.Π.: Πώς συμβιβάζεται η «επιστημονική» προσέγγιση με την ενασχόληση του σκιτσογράφου;

S.: Πως μπορεί ένας σκιτσογράφος να μιλήσει «αποστασιοποιημένα» για ένα ζωντανό Μέσο όπως τα κόμικς που εμπλέκεται και ο ίδιος σε αυτά; Κάτι τέτοιο υπήρξε ο μεγαλύτερος προβληματισμός όταν ξεκινούσα την έρευνα. Είχα όμως κοντά δέκα χρόνια για να το σκεφτώ.

Κατέληξα έτσι σε μια προσέγγιση που δεν απαρνείται την προσωπική μου εμπλοκή. Αντί όμως να αναλωθώ στην ανέξοδη διατύπωση προσωπικών υποθέσεων- πράγμα που συμβαίνει όλο και πιο συχνά κυρίως μέσα από το διαδίκτυο- προτίμησα την δοκιμασία και τα «βάσανα» μιας διαδακτορικής διατριβής και ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μεθοδολογία, διασταυρώσεις, βιβλιογραφία και πηγές. Το ίδιο το υλικό άλλωστε, με οδήγησε σε τελείως διαφορετικά συμπεράσματα από αυτά που φανταζόμουν στην αρχή της έρευνας.

Παρ’ όλα αυτά διατηρώ συνειδητά την ιδιότητα του «σκιτσογράφου» και δεν διεκδικώ κάποιο «επιστημονικό» …θέσφατο. Αντίθετα καταθέτω αυτήν την δουλειά σε αναγνώστες, συναδέλφους και μελετητές, ως αφετηρία μιας ευρύτερης συζήτησης για τα Ελληνικά κόμικς.

Κρ.Π.: Τί μπορεί ν’ ακολουθεί μετά από μια τέτοια έρευνα;

S.: Η ευρύτερη έρευνα που περιέγραψα, περιλαμβάνει και ένα δεύτερο πιο ειδικό βιβλίο που θα αφορά περισσότερο την σχέση της γελοιογραφίας με τα κόμικς. Δηλαδή τις δυο μου αγάπες. Προηγούνται όμως αυτές.

Συνεχίζω έτσι με τις πολιτικές γελοιογραφίες στο «Ποντίκι» με την καθημερινή αγωνία- λόγω και των …μνημονιακών συνθηκών- να γίνομαι με την σάτιρα όσο μπορώ, κάθε φορά, πιο ουσιαστικός.

Από την άλλη βρίσκομαι μεσοπέλαγα στην δημιουργία ενός μεγάλου κόμικς. Μια ιδέα που δουλεύω ήδη έναν χρόνο κι ελπίζω, αν όλα πάνε καλά, του χρόνου τέτοια εποχή να έχει γνωρίσει κι αυτή τα… μελάνια του Τυπογραφείου.-

«Τα Ελληνικά Κόμικς- Αντανακλάσεις ιδεών στις σελίδες των κόμικς»

Συγγραφέας: Soloup

Εκδόσεις: Τόπος

(Σελίδες 416)

Cartoonists blog is proudly powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).