Βιβλιοπροτάσεων, συνέχεια…!

ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Παναγιώτης Μητσομπόνος

Εκδόσεις ΚΨΜ

Iστορίες ανθρώπων που βιώνουν το πάθος και την απόγνωση σε ένα graphic novel αξιώσεων.
Της Μαρίας Τζαμπούρα ( BOOKPRESS , ΤΕΥΧΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ )

 

 

Μπορεί κανείς να περιγράψει με σαφήνεια τι είναι ένα καλό βιβλίο; Κατ’ αρχάς, είναι η ποιότητα της εκτύπωσης και του χαρτιού του. Αυτό δείχνει πόσο ο εκδότης σέβεται το έργο του δημιουργού, και το αναφέρω αυτό γιατί σπανίζουν οι Έλληνες εκδότες που αφενός μεν εκτιμούν την πνευματική δημιουργία και αφετέρου επενδύουν σε αυτήν.

Με αυτή την έννοια, η νέα δουλειά του Παναγιώτη Μητσομπόνου, «Μετά τα μεσάνυχτα και άλλες ιστορίες», είναι ένα πολύ καλό βιβλίο, κι επειδή έχει κινηματογραφική δομή, σενάριο και εξαιρετικό χρώμα, είναι κι ένα πολύ καλό βιβλίο κόμικ.

Μπορεί η πλοκή να μην εκτείνεται σε τετρακόσιες σελίδες και το μέγεθος του βιβλίου να είναι σαφώς μεγαλύτερο από τα συνήθη, ώστε να αναπνέει εικαστικά, αλλά εγώ θα το χαρακτήριζα ως «γραφική νουβέλα», γιατί τι άλλο είναι τελικά ένα graphic novel παρά ένα πολύ καλό βιβλίο κόμικ; Βέβαια, αυτή η αμερικανόπληκτη παρομοίωση δεν θα αρέσει καθόλου στον δημιουργό, που είναι της ιταλικής σχολής, αφού βρέθηκε να σπουδάζει ζωγραφική στην Accademia di Belle Arti της Φλωρεντίας τη χρυσή περίοδο του ευρωπαϊκού κόμικ, δηλαδή τη δεκαετία του ’80.

Το δωμάτιο, ο δρόμος, η πόλη τη νύχτα και τα μπαρ, «το μέρος όπου κυριαρχούν τα αισθήματα του πάθους και της απόγνωσης» (απόσπασμα από γράμμα του Van Gogh στον αδελφό του Τεό), είναι πρωταγωνιστές, και όχι απλώς σκηνικό για τριάντα τρεις ιστορίες ανθρώπων που ο Μητσομπόνος ξέρει και τους φωνάζει μόνο με το μικρό τους όνομα, όχι από περιφρόνηση αλλά από οικειότητα.

Εικαστικά, δεν υπάρχει τίποτε χαρούμενο ή λαμπρό στο κίτρινο χρώμα του Παναγιώτη Μητσομπόνου. Σκληρό, άρρωστο, απειλητικό και πυρετώδες, μια τρικυμία εν κρανίω, μαζί με το κόκκινο και το πράσινο, μοιάζουν να δραπέτευσαν όλα από τον πίνακα «Νυχτερινό Καφενείο» του εξπρεσιονιστή Van Gogh. Χρειάζονται πολλά αψέντια για να μπορέσουμε να δούμε το συγκεκριμένο χαλκοπράσινο ή το σκοτεινό κόκκινο στο πρόσωπο του διπλανού μας, αλλά μόλις μία σελίδα για να μας ρουφήξει η αλήθεια των ηρώων του.

Σπανίως μια σελίδα κόμικ μπορεί να κρεμαστεί στον τοίχο ως αυτόνομο εικαστικό έργο. Του Μητσομπόνου μπορεί. Από την αρχή μέχρι το τέλος, όλα έχουν τον λόγο και τη θέση τους που συμβαίνουν στο χαρτί, δίνοντας στο μάτι μας τη δυνατότητα να αναπαυτεί ανακουφισμένο από τις καθημερινές επιθέσεις οπτικής φλυαρίας. Ακόμη και η γραμματοσειρά είναι ειδικά σχεδιασμένη, από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, βασισμένη στον προσωπικό γραφικό του χαρακτήρα. Θα έπαιρνα μάλιστα όρκο ότι, αν ο αφηγητής του «Μετά τα μεσάνυχτα» είχε φωνή, αυτή θα ήταν του Φιλ Ποτ (το προηγούμενο άλμπουμ του), που όμως δεν είναι πια ντετέκτιβ, αλλά ραδιοφωνικός παραγωγός και γεμίζει τη μοναξιά του –ή τη δική μας– με λέξεις, παύσεις, σιωπές και χιούμορ, πικρό χαμόγελο παραδοχής των ηρώων, πάντα μεταμεσονύχτια.

 

mitsobonos exofillo


Leave a Reply

Cartoonists blog is proudly powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).