Ανακοίνωση της Λέσχης Ελληνων Γελοιογράφων για την επιθεση στον SOLOUP

21 December, 2012

Η τυφλή βία πλήγωσε τη Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων. Το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, ο Σολούπ, ο συνάδελφός μας, μετά από μια όμορφη βραδιά παρουσίασης του βιβλίου του και αφού είχε μείνει μόνος με τη μηχανή του, δέχτηκε βίαιη επίθεση από πέντε-έξι μασκοφόρους  εκδικητές της κακούργας κοινωνίας. Έτσι, χωρίς λόγο. Εκτός κι αν θεωρηθεί λόγος ότι φορούσε άσπρο κράνος, σαν αυτό που φορούν οι μηχανοκίνητοι αστυνομικοί. Ας σημειωθεί εδώ ότι εντονότερη βία ασκήθηκε όταν διευκρινίστηκε ότι δεν είναι μπάτσος, αλλά σκιτσογράφος στο «Ποντίκι».             Ποιοι είναι αυτοί που χτυπούν έναν ανυποψίαστο πολίτη στην ψύχρα για να εκτονώσουν το συσσωρευμένο μίσος τους; Αν δεν ήταν ο Σολούπ, ποιος θα ήταν άραγε;

Κάποιος που μοιάζει με φασίστα;

Κάποιος που μοιάζει με αναρχικό;

Κάποιος που μοιάζει με ομοφυλόφιλο;

Κάποιος που μοιάζει με πλούσιο;

Κάποιος που μοιάζει με Ολυμπιακό;

Κάποιος που μοιάζει με Παναθηναϊκό; [...]

Αυτός ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Εκείνος που δεν μοιάζει να είναι κάτι, είναι τίποτα. Δεν μπορεί να είναι αυτή η απάντηση. Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων θέλει με αυτή την ανακοίνωση να δηλώσει τη στήριξή της στον Σολούπ και να στείλει ένα μήνυμα αλληλεγγύης. Η απάντηση στην αθλιότητα της βίας δεν πρέπει να είναι ο φόβος, η εσωστρέφεια, η απομόνωση, αλλά η εγρήγορση και η επαγρύπνηση για τη διαφύλαξη των αυτονόητων ανθρωπίνων ελευθεριών, όπως το να περπατάς στους δρόμους της πόλης.

Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων

Το Ξύλο βγήκε απ’ την …Μπενάκη. (γράμμα σε μπουκάλι)-Aπό τον SOLOUP

19 December, 2012

Το Ξύλο βγήκε απ’ την …Μπενάκη.
(γράμμα σε μπουκάλι)

Το ξύλο σε καιρούς κρίσης φαίνεται πως γίνεται της μόδας. Εγώ βέβαια δεν είμαι απ’ τους τυχερούς με τζάκι, ούτε προνόησα να πάρω ξυλόσομπα. Πράγμα που προφανώς αγνοούσαν οι ξυλοκόποι που μου προσέφεραν απλόχερα ξύλο στη στράτα μου. Πάντως, δεν μπορώ να πω, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ζεστάθηκα!

Το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου μετά την παρουσίαση του βιβλίου μου και μια πολύ όμορφη βραδιά, αποφασίσαμε με φίλους να συνεχίσουμε για ένα ποτό. Όταν έμεινα μόνος στη μηχανή μου (οι υπόλοιποι έφυγαν με ταξί), στο φανάρι της οδού Μπενάκη και Μεταξά στο ύψος της πλατείας Εξαρχείων, δέχθηκα επίθεση από 5 με 6 μασκοφόρους.
Με περικύκλωσαν και πριν προλάβω να ξεκινήσω, με έριξαν από τη μηχανή κι άρχισαν να με χτυπούν βρίζοντας με.
Έχοντας κατά νου πως το κράνος μου είναι άσπρο και ίδιας μάρκας με αυτό που φοράνε οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας, (το είχα βρει προσφορά 100 ευρώ λιγότερα, τώρα καταλαβαίνω το γιατί) υπέθεσα πως αυτό ήταν το …πρόβλημα και προσπάθησα να βγάλω το κράνος φωνάζοντας «δεν είμαι μπάτσος- δεν είμαι μπάτσος!». (Ανεπανάληπτες στιγμές! Θα μπορούσα να είμαι και ήρωας σε κόμικς).
Τη στιγμή εκείνη- Σάββατο βράδυ με μπαράκια κι εστιατόρια στην περιοχή-, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που κυκλοφορούσαν γύρω μας. Περαστικοί που άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί εν χωρώ: «αφήστε τον» και «δεν είναι μπάτσος».
Έχοντας βγάλει πλέον το κράνος, κάποιοι με αναγνώρισαν και άρχισαν να φωνάζουν «αφήστε τον, δουλεύει στο Ποντίκι, είναι ο Soloup, ο σκιτσογράφος του Ποντικιού» και άλλα τέτοια όμορφα που με έκαναν να νιώσω- παρά την ιδιαιτερότητα της περίστασης- διάσημος!
Το ίδιο λοιπόν άρχισα να κάνω κι εγώ. Επαναλάμβανα με χαρά την ιδιότητά μου και το που δουλεύω, ενώ παρέλειψα καθώς υποχωρούσα σφαλιαριζόμενος προς το απέναντι πεζοδρόμιο – από τρακ θέλεις; από μετριοφροσύνη; από ταπεινότητα;- να διαφημίσω και το καινούργιο μου βιβλίο.
Το παράξενο είναι πως, ενώ πλέον οι μασκοφόροι με έβλεπαν πολύ καθαρά και ήξεραν ποιος και τι είμαι, συνέχισαν την επίθεση σ’ εμένα, κλοτσώντας παράλληλα και τη μηχανή για να της προκαλέσουν ζημιές. Τέλος, ο ένας στάθηκε ακριβώς απέναντί μου, και ενώ με κοίταζε κατάματα κρυμμένος πίσω απ’ την κουκούλα του (προς στιγμήν νόμιζα πως ήταν κάποιος κρυφός θαυμαστής μου) με μια κίνηση σταθερή (θα το λέγαμε δεξί ντιρέκτ) μου έριξε μια γροθιά στα γυαλιά, ανάμεσα στα μάτια και τη μύτη.
Χάνοντας την ισορροπία μου έπεσα κάτω κι ενώ ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει υπέρ του διάσημου καλλιτέχνου, αυτός άρχισε να με κλοτσάει επίμονα στα πόδια και στον μηρό.
Ύστερα από λίγο και έχοντας ολοκληρώσει την ξυλουργική, αποχώρησαν φωνάζοντας στο κοινό μας: «κάτω τα κεφάλια» και «μη μας ακολουθήσει κανένας γιατί θα πεθάνει». Αλλά αυτό που με πλήγωσε πραγματικά και με πόνεσε περισσότερο καθώς υποχωρούσαν, ήταν που δεν αναφώνησαν όλοι μαζί οι ξυλοκόποι μου «ζήτω ο Soloup!».

Προς τον άνθρωπο που μου έριξε το…ντιρέκτ.

Αγαπητέ νεαρέ μου φίλε, αφού ήξερες πια ότι δεν ήμουν αυτό που αρχικά υπέθεσες απ’ το κράνος μου, τόσος «χαφιεδίστικη» σου φάνηκε η δουλειά μου που επέμεινες να με ξυλοφορτώσεις; Να μου σμπαραλιάσεις μύτη και γυαλιά (που με αυτά κυκλοφορώ και δουλεύω και που θα μου κοστίσει 300-400 ευρώ για να τα αντικαταστήσω), να μου σακατέψετε το πόδι και να μου κάνετε με τους φίλους σου ζημιές στη μηχανή (μια παλιά transalp που την αγόρασα μεταχειρισμένη και την συντηρώ με ιμιτασιόν ανταλλακτικά); Γιατί χρειαζόμουν τέτοια «τιμωρία»;
Όπως είδες, δεν ήμουν και τόσο μεγάλο κατόρθωμα. Ένας σκιτσογράφος χωρίς κομματική ομπρέλα ή άλλες πλάτες που πίνω τον καφέ μου ελεύθερα στα Εξάρχεια και ονειρεύομαι πολύ πριν γεννηθείς εσύ. Σωματικά ένας λαπαδάκος που έκατσε και τις έφαγε φιλότιμα, και που δεν χρειαζόσασταν 5-6 για να τον κάνετε καλά.
Όμως μιας και το ‘φερε η τύχη να διασταυρωθούμε (Μπενάκη και Μεταξά γωνία), θα ήθελα να σου χαρίσω δυο κόμικς απ’ τα παλιά τα χρόνια για να’ χεις κάτι να με θυμάσαι. (Καθόλου τυχαία) τον «Μήτσο Κυκλάμινο» και τον «Ανθρωπόλυκο». Και ίσως, που ξέρεις αφού όλοι οι άνθρωποι μεγαλώνουμε, κάποια μέρα μπορεί να δείχνεις τα αλμπουμάκια μου στα παιδιά σου και να τους λες: «εγώ αυτόν τον τύπο στα νιάτα μου τον σακάτεψα».
Θα τα αφήσω στη διασταύρωση Τζαβέλα και Μεσολογγίου σε έναν φάκελο που θα γράφει επάνω «συστημένο- Soloup, υπόψιν αυτού που μου έριξε το ντιρέκτ στη Μπενάκη και Μεταξά» και, ελπίζω χέρι με χέρι απ’ όποιον το βρει, να φτάσει κάποια στιγμή και στα δικά σου χέρια. Μην φοβάσαι. Δεν θα’χω μέσα κριμένους μικροπομπούς και τίποτα μυστήρια GPS. Έτσι, για να μείνει και κάτι ευχάριστο από την όλη υπόθεση.
(Παράκλησις. Αν κάποιος από εσάς που διαβάζει αυτό το γράμμα ζηλέψει και θελήσει αλμπουμάκι, θα προτιμούσα να το ζητήσει πιο ευγενικά απ’ τον ξυλοκόπο μου).

Αγαπητέ κύριε Σαμαρά, αγαπητέ κύριε Βενιζέλο (αφορά κι εσάς αγαπητέ κύριε Κουβέλη), αν φτάσει στα μάτια σας αυτό το γράμμα, σας παρακαλώ μην τρέξετε να «καταδικάσετε την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Γιατί απ’ όπου κι αν προέρχεται (από την «Χρυσή Αυγή», από τους «κουκουλοφόρους» ή από τις διμοιρίες σας – γιατί δεν έχω δει να προέρχεται από κάπου αλλού), νομίζω ότι σας βολεύει μια χαρά για να μας τρομοκρατείτε και την αφήνετε αυτήν την βία να σας υπηρετεί. Μια βία που στρέφεται πάντα στους ίδιους ανθρώπους και τακιμιάζει με μιαν άλλη, επίσημη Βία. Την Βία που νοιώθουν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες όταν τους πετάτε έξω από τα ιδρύματα, οι νεφροπαθείς όταν τους στερείτε την αξιοπρέπεια, οι συνταξιούχοι όταν μένουν χωρίς φάρμακα, οι άνθρωποι που ξεπαγώνουν χωρίς θέρμανση, οι απολυμένοι, οι άνεργοι, οι μαγαζάτορες που έβαλαν λουκέτο, οι νέοι που δεν βρίσκουν με τίποτα δουλειά, αυτοί που αυτοκτόνησαν, αυτοί που προσπαθούν ν’ αυτοκτονήσουν, οι άνθρωποι που κατάφεραν να κάνουν παιδιά, οι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να κάνουν παιδιά, τα παιδιά που δεν έχουν τα βασικά στο σχολείο τους, τα Πανεπιστήμια που κλείνετε για ν’ ανοίξετε φυλακές και να βάλετε μέσα όσους δεν πλήρωσαν την ΔΕΗ, τα ταμεία ασφάλισης που κλέψατε, τα δάση που κόβετε για χρυσό εις βάρος των ντόπιων κατοίκων και της φύσης για να γίνουν κάποιοι πλουσιότεροι.
Και κάτι ακόμα, μέρες που είναι. Θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα όλοι εμείς που νιώθουμε στο πετσί μας την Βία σας, να μην μας ευχηθείτε την άλλη εβδομάδα «Άγιες Μέρες». Ξέρετε πολύ καλά πως οι μέρες που μας επιφυλάσσετε είναι άγριες.

ΥΓ. Ευχαριστώ ειλικρινά όλους τους περαστικούς που βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή στο φανάρι της Μπενάκη και μου συμπαραστάθηκαν. Το ευχαριστώ είναι σε αυτές τις στιγμές ελάχιστο.

(anthropolikos.wordpress.com)
Soloup

Σπύρος Ορνεράκης: “Τα παχύδερμα στην πολιτική περισσεύουν” Ο γνωστός γελοιογράφος με σύνθημα “κάτω τα κόμματα, ζήτω τα χρώματα” μιλάει στο metrogreece.gr

20 November, 2012

Συνέντευξη στην Δέσποινα Κωστορρίζου – dkostorrizou@yahoo.com

M’ ένα χαρτί κι ένα πενάκι 40 ολόκληρα χρόνια σχολιάζει, γελοιογραφεί, σαρκάζει… υπηρετώντας την τέχνη του σκίτσου και της γελοιογραφίας.

Εύστοχος και επίκαιρος ο Σπύρος Ορνεράκης μας θυμίζει στιγμές της καθημερινής μας ζωής διανθισμένες με χιούμορ, ευρηματικότητα, φαντασία και κριτική διάθεση. Η ματιά του, μάλιστα, είναι συχνά πιο διαπεραστική από οποιοδήποτε αντιπολιτευτικό σχόλιο ή από τη σκληρή δημοσιογραφική κριτική στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ο Σπύρος Ορνεράκης έφτασε αισίως τα 70 του χρόνια, αλλά η ματιά του δεν έχασε τα νεανικά της αντανακλαστικά. Γνήσιος, με το χιούμορ και τη σατυρική διάθεση να αποτελούν τα βασικά συστατικά όχι μόνο της δουλειάς του αλλά και της ζωής του. Zει στην Κερατέα είναι παντρεμένος με την Τζένη κι έχουν δύο παιδιά, την Ελένη και τον Λυκούργο.

Η κουβέντα μας έγινε μέσα σε χιουμοριστική ατμόσφαιρα (δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς) στη σχολή του, στην Πλατεία Αμερικής. Και μπορεί τα σκίτσα να έχουν το ίδιο χρώμα με την καθημερινότητα, να είναι ασπρόμαυρα, αλλά οι μικρές ιστορίες που έρχονται και φεύγουν είναι ικανές όχι μόνο να σπείρουν χρώμα αλλά και χαμόγελα και φρέσκο αέρα στο μυαλό.

- Τι σημαίνει για σας το σκίτσο; Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας να κάνει κάτι άλλο;

Το σκίτσο για μένα είναι στην ουσία η ύπαρξή μου. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Εκτός αν φυτέψω καμιά ντοματούλα, κανά κολοκυθάκι. Σε κάποια τέτοια πράγματα, τα καταφέρνω. Με τα ζώα επίσης τα καταφέρνω. Έχω δηλαδή τις κότες μου, έχω τα σκυλιά μου, τα γατιά μου, αλλά σ’ άλλα πράγματα είμαι εντελώς ατάλαντος.

- Αυτό θέλατε να κάνετε πάντα; Να σκιτσάρετε;

Νομίζω απ’ τη στιγμή που γεννήθηκα. Το ανακάλυψα δυστυχώς πάρα πολύ νωρίς! Αυτό έκανα από πάρα πολύ νωρίς. Έχω τιμωρηθεί επειδή έκανα καραγκιοζάκια, αλλά τελικά τα καραγκιοζάκια μ’ ανεβάσανε εκεί που είμαι τώρα. Και είμαι ευτυχής που κάνω αυτό που ήθελα από μωρό παιδί.

- Όταν ήσασταν μικρός τι θέλατε να γίνεται, όταν μεγαλώσετε;

Όταν ήμουνα μικρός ήθελα απλά να είμαι ελεύθερος. Να μπορώ να λέω τη γνώμη μου. Ήθελα να κάνω αυτό που θέλω. Δεν ήθελα να κατακτήσω τον κόσμο. Δεν είχα τέτοιου είδους φιλοδοξίες. Αγαπούσα τον κόσμο, αγαπούσα τη φύση, αγαπούσα τα ζώα. Αγαπούσα ότι υπήρχε τριγύρω μου και γι’ αυτό μ’ ενοχλούσαν πολλά πράγματα και γι’ αυτό το σατίριζα κιόλας. Από πιτσιρικάς θυμάμαι ότι είχα πάρα πολύ χιούμορ στην παρέα μου, στην συντροφιά μου. Αυτό, τώρα κινδυνεύω να το χάσω.

- Τώρα όλοι θα το χάσουμε.

- Έτσι.

- Από πιτσιρικάς δηλαδή ζωγραφίζατε;

Ναι. Από πολύ μικρός. Με το που πήρα στα χέρια μου μια πέτρα που ήταν μαλακιά, σαν κιμωλία έγραφα στα τσιμέντα της αυλής. Θυμάμαι αντί να γράφω, που δεν ήξερα να γράφω, άρχιζα να κάνω σκίτσα. Και σχεδίαζα έκανα κόμικς. Δηλαδή, τις ιστορίες που έλεγα στους πιτσιρικάδες, στους φίλους μου, τους περιέγραφα τις ιστορίες σκιτσάροντας. Έκανα σκίτσα και τους ανέπτυσσα ένα ολόκληρο κόμικ. Σήμερα πια μπορώ να πω ότι αυτό που τους έκανα τότε, το παραμύθι, το εικονογραφημένο, που τους έκανα στο τσιμέντο, ήταν κόμικ.

- Τότε δεν το συνειδητοποιούσατε;

Τότε όχι. Απλώς είχα την ανάγκη ν’ αφηγηθώ κάτι με εικόνες.

- Φοβηθήκατε ποτέ ότι ίσως να μην μπορούσατε να επιβιώσετε μέσα από την τέχνη σας;

Όλοι το φοβούνταν. Εγώ δεν το φοβόμουνα γιατί είχα ένα σπίτι που με στήριζε. Ένιωθα πάντα μια ασφάλεια. Ότι, κι αν έκανα, ένα κομμάτι ψωμί θα μου το έδιναν. Ευτυχώς απεδείχθη ότι κι αυτοί είχαν άδικο κι εγώ.

- Το σκίτσο πάντως κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.

Έτσι πιστεύαμε, αλλά νομίζω ότι μπορεί μεν να τσακίζει κόκκαλα, αλλά εξαρτάται τι κόκκαλα. Άμα είναι από παχύδερμο θέλει πάρα πολύ χτύπημα το πράγμα για να πιάσει. Και δυστυχώς είμαστε σε κάποιες εποχές που τα παχύδερμα μάλλον περισσεύουν.

- Δεν υπάρχουν δηλαδή αντιδράσεις, παράπονα από πολιτικούς;

Νομίζω ένας έξυπνος πολιτικός, που πλέον το ‘χουν πάρει χαμπάρι οι πολιτικοί μας, επιδιώκουν την γελοιογραφία. Γιατί αν ο γελοιογράφος δεν τους περιλαμβάνει – και δη ο πολιτικός γελοιογράφος – σίγουρα σαν πολιτικοί έχουν πεθάνει. Μόνο τους ζωντανούς πολιτικούς πιάνει η πολιτική γελοιογραφία.

- Έχετε υπάρξει και στην τηλεόραση κατά καιρούς. Πώς τη βλέπετε;

Έχω δουλέψει πολύ με την τηλεόραση και μάλιστα από το ‘71. Με το να κάνω σκηνικά, κοστούμια. Έχω δουλέψει σκίτσα, έχω κάνει παιδικές εκπομπές. Ήταν καλές οι εποχές. Ήταν πραγματικά ένας πολύ ωραίος χώρος αυτός της τηλεόρασης. Όπως και του θεάτρου βέβαια. Σήμερα, όμως, πονάω πάρα πολύ γιατί βλέπω ότι τα περισσότερα μέσα ελέγχονται από δυνάμεις με άλλο προορισμό. Δηλαδή, δεν ξέρω, αν και πόσο θέλουν να βοηθήσουνε πραγματικά τον κόσμο.

- Λαζόπουλος / Αναστασιάδης / Αρβύλα που έχουν να κάνουν με τη σάτιρα, παρακολουθείτε;

Είναι δυνατόν να μην τα παρακολουθώ;

- Πώς σας φαίνονται;

Νομίζω ότι είναι ένα απ’ τα ωραιότερα πράγματα που μπορεί να ‘χει η τηλεόραση. Εκτός του ότι βγάζουν πολλές αλήθειες, όλη αυτή η ιστορία δίνει και μια ανάσα στον κόσμο. Είναι, μάλιστα, πολύ συγγενικό με τη δική μας δουλειά. Δηλαδή εμείς δουλεύουμε με την πένα μας, κι αυτοί με την εικόνα στο γυαλί.

- Όρια υπάρχουν στη σάτιρα;

Εγώ προσωπικά, έχω όρια. Πάντα είχα όρια. Εντάξει, δεν έσφαξα με μαχαίρι, έσφαζα με την πένα μου. Αλλά πιστεύω ότι το ήθος ήταν κάτι που παντού μ’ ακολουθούσε.

- Γενικότερα παρακολουθείτε τα πάντα και γνωρίζετε τα πάντα, έτσι δεν είναι;

Δεν γίνεται διαφορετικά. Πιστεύω ότι όλο το 24ωρο, με εξαίρεση την ώρα που κοιμάται κανείς, ενημερωνόμαστε. Καμιά φορά και στον ύπνο μας τα βλέπουμε. Ασχολούμαστε μ’ αυτό το αντικείμενο. Ειδάλλως, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, αν δεν είσαι συνέχεια επιστρατευμένος σ’ αυτή την αγωνία.

- Η οικογένεια, πάντως, βλέπω συμπαρίσταται στο πλευρό σας. Κάποιο απ’ τα παιδιά ακολουθεί το επάγγελμα;

Ο γιος μου ασχολείται με το design. Είναι πολύ καλός μάλιστα με καριέρα και στο εξωτερικό. Η κόρη μου τώρα ασχολείται με τας Δραματικάς Τέχνας, ενώ σπούδασε κάποια άλλα πράγματα. Και η γυναίκα μου τραβάει το κουπί, όπως γίνεται συνήθως σ’ όλες τις περιπτώσεις για να ‘μαι εγώ αρκετά ελεύθερος. Μάλλον δουλεύουν κάποιοι άλλοι, λίγο παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται για μένα.

- Η καθημερινότητά σας σήμερα;

Σήμερα μπορώ να πω ότι δεν έχω πλέον αγωνίες υπαρξιακές. Έχω αγωνίες για το σύνολο των συνανθρώπων. Ασχολούμαι πάρα πολύ με τους νέους ανθρώπους κι αυτό με ανανεώνει. Νομίζω ότι είναι ένας καινούργιος πια προορισμός για μένα, να δώσω τις γνώσεις μου και τη βοήθειά μου στους νέους ανθρώπους, που είναι το μέλλον πια και για τη δουλειά και γι’ αυτό τον τόπο.

- Και πώς έχει προσαρμοστεί λόγω κρίσης η καθημερινότητά σας;

Μ’ έχει ακουμπήσει κι εμένα όπως όλους. Ποτέ δεν υπήρξα άνθρωπος του πλούτου, ούτε την δουλειά μου πιστεύω ποτέ την πούλησα ακριβά. Και σαν συνέπεια βέβαια, δεν είμαι από τους εύρωστους οικονομικά. Έχω κάνει αυτά που ήθελα να κάνω… το κτήμα μου, το σπίτι μου κλπ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, αλλά σήμερα βλέπω ότι με το να τα ‘χεις αυτά είναι πρόβλημα.

- Για το κέφι σκιτσάρετε;

Πάρα πολύ. Νομίζω περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Δουλεύω για το κέφι μου και δη τώρα που έχω περισσότερο την πολυτέλεια να το κάνω αυτό.

- Αυτή την περίοδο μοιάζει ιδανικό αυτό που κάνετε και για όλους εμάς, γιατί χρειαζόμαστε να σκάσει το χειλάκι μας…

Είναι πολύ δύσκολη περίοδος να κάνεις τον άλλον να χαμογελάσει πια. Ξέρεις, ο φόβος ο μεγάλος είναι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και χάνεται το χιούμορ. Στο παρελθόν όταν είχαμε δυσκολίες το χιούμορ ήταν σε θρίαμβο. Τώρα πια σατιρίζει, καυτηριάζει το χιούμορ. Έχει αλλάξει μορφή γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.

- Τι άλλο να περιμένουμε από τον Σπύρο Ορνεράκη;

Δεν νομίζω να πρέπει να περιμένετε πολλά πράγματα. Νομίζω ότι η πορεία που έχω κάνει ήταν αυτό που μπορούσα να κάνω. Από κει και πέρα, αν θα κάνω κάτι άλλο θα είναι πράγμα εντελώς δικό μου πια. Δηλαδή, πράγμα της δικής μου διάθεσης, της ψυχούλας μου. Έχω αποφασίσει πια να ασχοληθώ όσο μπορώ με πράγματα που δεν έχουν από πίσω κάποια εντολή.

- Τι εύχεστε τώρα για το μέλλον;

Να δω έναν κόσμο ,όπως τον ήξερα στις καλές μας ημέρες.

Αντανακλάσεις ιδεών στις σελίδες των ελληνικών κόμικς. Του σκιτσογράφου Soloup

1 November, 2012

Όλα άρχισαν λιγάκι στην πλάκα. Κάπου το 2001 με 2002 ξεκίνησα να συνεργάζομαι με το μηνιαίο περιοδικό πολιτισμού «ΩΣ3». Μου παραχώρησαν αρχικά ένα ένα δισέλιδο για να κάνω σκίτσα αλλά σύντομα βρέθηκα να φτιάχνω αφιερώματα και συνεντεύξεις σε άλλους σκιτσογράφους: Γελοιογράφους, εικονογράφους, κομικξάδες, κινουμενάδες… ” o σκιτσογράφος Αντώνης Νικολόπουλος (Soloup), αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs, τη δημιουργική πορεία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του βιβλίου «Τα Ελληνικά Κόμικς- Αντανακλάσεις ιδεών στις σελίδες των κόμικς», που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Τόπος.

…Με τα χρόνια έτσι, η στήλη «Zap-ink» έγινε η αφορμή για να στηθούν πολύ πάνω από 60 εκτενή αφιερώματα σε δημιουργούς αλλά και σε βιβλία, εκθέσεις, φεστιβάλ κλπ. Άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (www.os3.gr) και γίνονται συχνότατα θύματα λογοκλοπής σε blogs αλλά δυστυχώς και σε εφημερίδες, χωρίς πολλές φορές να μπαίνουν οι συντάκτες στον κόπο να διορθώσουν τις… ασυνταξίες μου.

Έχοντας λοιπόν ξεκινήσει παράλληλα με τα σκίτσα αυτήν τη… συγγραφική ενασχόληση, το 2003 στα πλαίσια του πρώτου συνεδρίου για τα Κόμικς στη Μυτιλήνη -το διοργάνωσε το Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας κι Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου -, η ιστορικός Εύη Σαμπανίκου μου πρότεινε την συν-δημιουργία ενός «Εικονικού Μουσείου για τα κόμικς». Η ιδέα δεν προχώρησε, όμως βρέθηκα να ξεκινάω ένα Διδακτορικό πάνω στα Ελληνικά κόμικς.

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το…αντικείμενο και κατέχοντας ήδη μια βασική βιβλιογραφία, θεώρησα τότε πως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έναν απλό…περίπατο. Ο «περίπατος» αυτός βέβαια, διήρκησε τουλάχιστον 8 χρόνια έρευνας και απαίτησε άπειρες ώρες διαβάσματος, αναζητήσεις σε αρχεία, μια τεράστια αρθρογραφία και βιβλιογραφία πριν καταλήξει στις 960 σελίδες της διδακτορικής διατριβής.

Μέρος αυτής της έρευνας λοιπόν, αποτελεί τη βάση του συγκεκριμένου βιβλίου «Τα Ελληνικά κόμικς», βρίσκοντας τον δρόμο για το τυπογραφείο μέσω των εκδόσεων «Τόπος» και της θετικής ενέργειας του Άρη Μαραγκόπουλου που έχει επιμεληθεί τον τόμο. Μια δουλειά που, απ’ ότι φαίνεται, αφορά τόσο τους αναγνώστες και τους λάτρεις των κόμικς όσο κι εκείνους που ενδιαφέρονται για μια «επιστημονική» προσέγγισή τους.

Kρ.Π.: Ποιό ακριβώς είναι το αντικείμενο του βιβλίου;

S.: Το βασικό θέμα του βιβλίου είναι τα κόμικς Ελλήνων δημιουργών από την Μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα, ημέρες Κρίσης και Μνημονίων.

Και μιλάμε κυρίως για τα… «ενήλικα» κόμικς.

Αυτά δηλαδή που άρχισαν σταδιακά ν’ αποκτούν ένα φανατικό κοινό μέσα από περιοδικά σαν τη «Βαβέλ» και το «Παρά Πέντε» και αργότερα το «Εννέα».

Αγγίζει όμως όλες τις πτυχές των ελληνικών κόμικς, είτε μιλάμε για άλμπουμ, είτε για το διαδίκτυο, τα ειδικά portals, τα φεστιβάλ, τις ξένες επιρροές, τους εκδότες, τους αναγνώστες, τους πανεπιστημιακούς, τους δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν με αυτά…. Τα πάντα.

Kρ.Π.: Με ποιόν τρόπο προσεγγίζονται τα κόμικς;

S.: Τα δύο πρώτα κεφάλαια, είναι περισσότερο θεωρητικά κι εξετάζουν έννοιες όπως η Ιδεολογία ή οι «Πολιτισμικές Αναπαραστάσεις» (σαν την «Εθνική Ταυτότητα», την «Εθνική Πολιτισμική Συνέχεια» κλπ). Κάτι που μας διευκολύνει στη συνέχεια να κατανοήσουμε σε βάθος όσα διαβάζουμε στις σελίδες τους. Πιο συγκεκριμένα όμως, πλησιάζουμε τα Ελληνικά κόμικς με δύο τρόπους.

Ο ένας είναι τα ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ που δημοσίευαν συστηματικά κόμικς. Που σημαίνει πως εκτός από τα ειδικά περιοδικά σαν την «Κολούμπρα», το «Μαμούθ» και τη «Βαβέλ», στο βιβλίο εξετάζουμε και μια σειρά άλλων εντύπων που συνέβαλαν στην διάδοσή τους όπως το «Αντί», το «Ποντίκι», το «Τέταρτο», ο «Σχολιαστής» ή η «Γαλέρα». Συνολικά εξετάζουμε αναλυτικά ένα προς ένα, (κυριολεκτικά) όλα τα σχετικά περιοδικά, δηλαδή συνολικά 23 έντυπα.

Μια άλλη προσέγγιση γίνεται μέσα από τις εκδόσεις των κόμικς. Αυτές που συνήθως αποκαλούμε «ΑΛΜΠΟΥΜ». Γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, στο βιβλίο επιχειρείται η καταλογογράφηση όλων των άλμπουμ κόμικς Ελλήνων δημιουργών από το 1974 μέχρι και τουλάχιστον το 2009.Ο «κατάλογος ΕΑΚ» όπως ονομάζεται (από το …Ελληνικά Άλμπουμ Κόμικς), βρίσκεται ολόκληρος στο παράρτημα του βιβλίου για παραπέρα …ψαχούλεμα από τους αναγνώστες.

Kρ.Π.: Τι ακριβώς περιλαμβάνει ο Κατάλογος ΕΑΚ;

S.: Όπως είπαμε, ο κατάλογος επιχειρεί να καταγράψει όλα τα Ελληνικά άλμπουμ κόμικς. Μια τέτοια δουλειά δεν θα μπορούσε να γίνει μόνο από έναν. Για την καταγραφή έτσι χρειάστηκε η συνεισφορά και άλλων ανθρώπων που ασχολούνται συστηματικά –και με τον απαιτούμενο… έρωτα- με τα κόμικς όπως ο Γιάννης Κουκουλάς, ο Δημήτρης Μπόκης, ο Πάνος Κριτικός και ο Μέλανδρος Γκανάς. Ανέτρεξα βέβαια και σε άλλα αρχεία με πολυτιμότερο, τον όγκο πληροφοριών που έχουν μαζέψει τα μέλη του φόρουμ του Greekcomics.gr.

Να σημειώσουμε πως στο κάθε άλμπουμ του καταλόγου, εκτός από τα κλασσικά του χαρακτηριστικά (όπως ο αριθμός σελίδων, οι διαστάσεις κλπ) βάζουμε και άλλα στοιχεία όπως το θέμα του, οι αναφορές στην πολιτική, στην Ιστορία, στην Φόρμα κλπ.

Με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε σημαντικά συμπεράσματα που καταγράφονται στο βιβλίο μέσα από «ποσοτικούς» πίνακες και γραφήματα αλλά και με μια σχετική «ποιοτική» ανάλυση. Συμπεράσματα πράγματι πολλές φορές εντυπωσιακά.

Kρ.Π.: Πιο πάνω αναφέρθηκε η σχέση των κόμικς με την Ελληνική πραγματικότητα. Μίλησες για τη μεταπολίτευση και για την κρίση. Πώς συνδέονται τα κόμικς με την πολιτική;

S.: Το βιβλίο έχει και μια «πολιτική» διάσταση, στο βαθμό που εξετάζει τις αναφορές των κόμικς σε έναν υπαρκτό κόσμο. Στην Ελλάδα που ζούμε. Που ζουν κι εμπνέονται, τόσο οι Έλληνες σκιτσογράφοι όσο και οι αναγνώστες τους.

Στο βιβλίο, έτσι, επιχειρείται ένας ιστορικός συγχρονισμός των κόμικς με την εποχή που γράφτηκαν. Συναντούμε εντελώς διαφορετικές ματιές των κόμικς, για παράδειγμα στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, διαφορετικές στην «ευμάρεια» του Εκσυγχρονισμού, διαφορετικές στις συνθήκες του διαδικτύου και της Παγκοσμιοποίησης, διαφορετικές σήμερα, σε μέρες Κρίσης.

Το βιβλίο έτσι αποκτά και μια επίκαιρη διάσταση αφού γίνεται καταγραφέας και αφηγητής-μέσω των κόμικς- της νεότερης ελληνικής περιπέτειας που μας οδήγησε στα σημερινά Μνημόνια και την Κρίση. Μια Κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική και πολιτισμική. Στην εξέλιξη των αφηγήσεων στα κόμικς. φαίνεται ιδιαίτερα ανάγλυφα αυτό.

Kρ.Π.: Πώς συμβιβάζεται η «επιστημονική» προσέγγιση με την ενασχόληση του σκιτσογράφου;

S.: Πως μπορεί ένας σκιτσογράφος να μιλήσει «αποστασιοποιημένα» για ένα ζωντανό Μέσο όπως τα κόμικς που εμπλέκεται και ο ίδιος σε αυτά; Κάτι τέτοιο υπήρξε ο μεγαλύτερος προβληματισμός όταν ξεκινούσα την έρευνα. Είχα όμως κοντά δέκα χρόνια για να το σκεφτώ.

Κατέληξα έτσι σε μια προσέγγιση που δεν απαρνείται την προσωπική μου εμπλοκή. Αντί όμως να αναλωθώ στην ανέξοδη διατύπωση προσωπικών υποθέσεων- πράγμα που συμβαίνει όλο και πιο συχνά κυρίως μέσα από το διαδίκτυο- προτίμησα την δοκιμασία και τα «βάσανα» μιας διαδακτορικής διατριβής και ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μεθοδολογία, διασταυρώσεις, βιβλιογραφία και πηγές. Το ίδιο το υλικό άλλωστε, με οδήγησε σε τελείως διαφορετικά συμπεράσματα από αυτά που φανταζόμουν στην αρχή της έρευνας.

Παρ’ όλα αυτά διατηρώ συνειδητά την ιδιότητα του «σκιτσογράφου» και δεν διεκδικώ κάποιο «επιστημονικό» …θέσφατο. Αντίθετα καταθέτω αυτήν την δουλειά σε αναγνώστες, συναδέλφους και μελετητές, ως αφετηρία μιας ευρύτερης συζήτησης για τα Ελληνικά κόμικς.

Κρ.Π.: Τί μπορεί ν’ ακολουθεί μετά από μια τέτοια έρευνα;

S.: Η ευρύτερη έρευνα που περιέγραψα, περιλαμβάνει και ένα δεύτερο πιο ειδικό βιβλίο που θα αφορά περισσότερο την σχέση της γελοιογραφίας με τα κόμικς. Δηλαδή τις δυο μου αγάπες. Προηγούνται όμως αυτές.

Συνεχίζω έτσι με τις πολιτικές γελοιογραφίες στο «Ποντίκι» με την καθημερινή αγωνία- λόγω και των …μνημονιακών συνθηκών- να γίνομαι με την σάτιρα όσο μπορώ, κάθε φορά, πιο ουσιαστικός.

Από την άλλη βρίσκομαι μεσοπέλαγα στην δημιουργία ενός μεγάλου κόμικς. Μια ιδέα που δουλεύω ήδη έναν χρόνο κι ελπίζω, αν όλα πάνε καλά, του χρόνου τέτοια εποχή να έχει γνωρίσει κι αυτή τα… μελάνια του Τυπογραφείου.-

«Τα Ελληνικά Κόμικς- Αντανακλάσεις ιδεών στις σελίδες των κόμικς»

Συγγραφέας: Soloup

Εκδόσεις: Τόπος

(Σελίδες 416)

Από τη Ρόδο στο Βέλγιο : έκθεση γελοιογραφίας

30 June, 2012

Δύο Έλληνες  γελοιογράφοι από τη Ρόδο, γνωστοί και βραβευμένοι εντός και εκτός Ελλάδος, ο Βαγγέλης Παυλίδης και ο Μιχάλης Κουντούρης, εκθέτουν για πρώτη φορά μαζί.
Η δουλειά τους θα παρουσιαστεί στην έκθεση γελοιογραφίας με τίτλο RhodosCartoons, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Σκίτσου (European Cartoon Center) από τη 1 Ιουλίου έως τις 23 Σεπτεμβρίου 2012 στην πόλη Κρουζάουτεμ (Kruishoutem) στο Βέλγιο, στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η έκθεση υποστηρίζεται από τον Οργανισμό Προώθησης Ροδιακού Τουρισμού (PROTOUR), που αγκάλιασε την εκδήλωση και για μία ακόμα φορά παρείχε τη στήριξή του σε πολιτιστικές και πνευματικές πρωτοβουλίες τοπικής αλλά και διεθνούς εμβέλειας, αποδεικνύοντας έτσι τον καίριο και αποφασιστικό του ρόλο στην προβολή και την  προώθηση  τόσο του τουριστικού  όσο και του πολιτιστικού προϊόντος του νησιού.

BACKSTAGE OF HISTORY. By Vagelis Pavlidis

Armchair sailor. By Michael Kountouris


Cartoonists blog is proudly powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).